Cactusfestival 2017 - Dag 1

We voelden onszelf alweer helemaal opleven op vrijdag 7 juli, zo rond half zes in de namiddag. De file voor de bandjes hadden we helemaal doorzwommen, de zakken waren stevig gevuld met drankbonnen, de cocktailbar was gelokaliseerd en vooral, het Minnewaterpark zag er weer op zijn paasbest uit. Het Cactusfestival in Brugge, veel mooier en gezelliger vind je ze niet. En ieder jaar zetten ze dat weer subtiel in de verf.

En dat park heeft zo zijn voordelen. Want hoe je het ook draait of keert, als je een goeie liveset kan spelen, speelt de setting alleen maar in je hand. Iets wat Tamino, de vaderlandse wonderboy uit Antwerpen, goed snapte. Hij pakte de het al talrijk opgekomen volk moeiteloos in met zijn wonderlijk strottenhoofd. Enigszins verwacht, daar we hem op More Music! In Brugge al krek hetzelfde zagen doen, met dezelfde setlist. Met dus ook de gouden combo van ‘I bet that you look good on the dancefloor’ van The Arctic Monkeys en als afsluiter ‘Habibi’, dé Tamino track. Een daverend applaus was zijn deel en dat was oververdiend. 

Daarna was het de beurt aan Het Zesde Metaal, dat een thuismatch mocht spelen. Het West-Vlaams gedijt uitermate goed in de hoofdplaats Brugge en dat hebben we geweten. De rijen stonden dik voor het podium en aan de enthousiaste menigte te zijn, was hij zowaar God in Brugge. Geen kwaad woord over de band rond Wannes Cappelle, vakmannen pur sang, maar wij bleven toch ietwat op onze honger zitten. ‘Calais’ was aangenaam, ‘Ploegsteert’ een verplicht maar goed nummer en zo kunnen we er wel nog een paar in de verf zetten.

Maar ergens bleef de bezieling uit. Alsof we ergens naar een televisie zaten te staren, naar een oude versie van MTV, of, godbetert, het hedendaagse At the festivals. Nee, muzikaal klopte het helemaal, maar we konden ons toch niet van de indruk ontdoen dat we de band liever in een biertent op Dranouter hadden gezien dan in het ietwat makke Minnewaterpark. En toegegeven, het Cactuspubliek is niet het simpelste om mee te krijgen, maar als Tamino het moeiteloos doet, mag Het Zesde Metaal niet achterblijven.

Over dan naar Michael Kiwanuka, het optreden waar het Cactus er ieder jaar wel eentje van heeft. Rasartiesten met een ongelofelijke stem die in de late namiddag/vroege avond ingepland staan en die keer op keer ontgoochelen met een saaie set. Op voorhand was de Michael onze pick voor deze dubieuze prijs en na een groot uurtje wisten we dat we gelijk hadden. Kiwanuka probeerde dat het geen naam had, maar heeft duidelijk geen idee hoe een goeie festivalset opgebouwd moet worden. Na een veelbelovend begin stortte het volledig de dieperik in om slechts bij enkele hitjes, zoals het alomgekende Home again, weer een kortstondige hoge vlucht te nemen. Eentje om rap te vergeten dus. 

En misschien was dat wel Richard Ashcroft zijn grote geluk. De zanger, wereldbekend als frontman van The Verve, doet het dezerdagen solo. Nouja, met een backing band. Het verschil met The Verve zou volgens kwatongen enkel zitten in de naam, daar Ashcroft toch overal de plak zwaait. Want in de setlist konden we alvast niet echt merken, daar 'The drugs don’t work' en 'Bittersweet symphony' en 'Lucky man' er natuurlijk vakkundig in verstopt werden. Jammer dat Ashcroft niet al te veel zangpartijen van Bittersweet symphony voor zijn rekening nam, maar The drugs don’t work was toch een fijn hoogtepuntje. 

Maar god, wat kan die man rocken.Wie in slaap gevallen was bij Kiwanuka was rap weer bij de les. Het publiek at uit zijn hand, de beelden op groot scherm waren in zwart-wit om het nog dramatischer te maken en hij was zeer goed bij stem. Dé dingen die je nodig hebt om een goeie rockshow te geven. Onverstoorbaar ging hij door, met een band die hem vooruit stuwde. Zo wisten 'Hold on', 'This is how it feels' en 'Keys to the world' ook elk te imponeren, des te meer omdat ze zo goed samengaan met zijn arrogante kop en die zelfverzekerde stem. Ashcroft kent zichzelf en weet hoe hij moet zegevieren en dat maakte hem tot de, misschien toch ietwat onverwachte, winnaar van dag één op Cactus.

Des te meer omdat Roisin Murphy het helemaal liet afweten. We hadden al geruchten gehoord van haar ondermatse prestatie op Heartbeats festival enige tijd geleden, waar ze meer aandacht aan het kostuums besteedde dan aan haar zangprestaties. Blijkbaar heeft ze in meer dan een jaar geen oplossing gevonden daarvoor. Opnieuw waren de gekke maskers en malle sjaals het gespreksonderwerp, toch op de momenten dat we niet elkaar keken met een blik van ‘hoe slecht is dit’. 'Overpowered' en 'Let me know' haalden niet eens de set, maar we werden wel getrakteerd op verkapte versies van 'Sing it back', 'Forever more' en 'Jealousy'. Fijn dat ze probeert haar oude muziek te laten meeëvolueren, jammer dat het echt ondermaats gedaan was. De platte beats baanden zich een weg door het park en hoe vaker we achterom keken, hoe minder volk we zagen staan. Hoge verwachtingen hadden we allerminst, maar dit hadden we nu ook niet verwacht.

Al bij al was de eerste Cactusdag een goeie dag. Tamino en Ashcroft imponeerden elk op hun manier, Het Zesde Metaal maakte er het beste van en onze pronostiek over Kiwanuka klopte. Tel daarbij dat we vlotjes het terrein konden verlaten na Roisin Murphy wegens niet al te veel volk, en we zijn er toch in geslaagd van de minpuntjes pluspuntjes te maken. Dat beloofd voor dag twee!