The Violet

Ze ziet er verzorgd uit, de MySpace-pagina van The Violet. Ze opent zich op een mooie tekening met twee zeepaardjes en daartussen de zin 'Quagmires of Piss and Bullshit'. Dat betekent 'Moerassen van zeik en koeienstront' en is de titel van een ep die ze net uitbrachten. We voelen nattigheid. Terwijl je naar beneden scrollt is het eerste nummer van die ep al aan het spelen, 'Big bright bolts of blazing fire'. Het nummer gaat van start zoals Stefan Everts het hen zo vaak heeft voorgedaan. Even grommen op de startlijn en dan als een woesteling ervandoor. Scheuren door de modder, door de zeik en door de koeienstront. Dit klinkt als Southern hardrock waar liefhebbers van Maylene & The Sons of Disaster een vette kluif aan gaan hebben.

Je kan er niet omheen dat ze hier met de zanger van Lost in Rhone zitten. Maar ondanks het feit dat je een stem nu eenmaal niet compleet kan veranderen, laat niets ons toe om een vergelijking met die band te maken. De stem van Steve is hier veel grauwer geworden. En maar goed, want dat past veel beter bij de muziek. Grauw is waarschijnlijk ook de enige manier waarop je als zanger rechtop kan blijven staan in deze drassige poel van vettige riffs.

Het tweede nummer, 'She's not a goth', is een echte sing-along. Ook hier stevige riffs en een stem die zwemt tussen Keith Buckley van Every Time I Die en - jawel - Kurt Cobain. Het nummer voelt wat meer technical-hardcore aan, maar kent een bijzonder bijblijvend refrein dat je met plezier meezingt. En dat is ook wat ze zelf willen, zo leiden we af uit hun laatste bulletin. Het is deze band duidelijk te doen om de live-ervaring en uit hun concertagenda blijkt dat ze op dat vlak goed aan hun trekken komen.

The Violet heeft al een hoop vrienden, maar als band kan je nooit genoeg vrienden hebben. Cutting Edge-lezers: allen daarheen en toevoegen die boel!