Vinnie

Het MySpace-talent van de week heeft een naam die bij verschillende onder ons het beeld oproept van een schietgrage sidecking van een maffia-boss naar keuze in een standaard misdaadreeks. Het contrast met de werkelijkheid zou niet schriller kunnen zijn. De fluwelen patronen die deze troubadour afschiet, zijn dan wel gericht op het hart maar bestaan uit uiterst verfijnde, wat verstilde balades.

Vinnie is duidelijk een spaarzaam man. In alle songs op zijn MySpace spelen akoestische gitaar en stem een prominente rol. Geloof ons: meer heeft de man niet nodig. Vinnie is duidelijk ook een delicaat man. Hij zingt alsof hij bang is om met al te explosief uitgesproken occlusieven het draadwerk van zijn microfoon te verstoren. Zijn gitaar lijkt hij ook eerder met fluwelen vingertoppen te strelen dan daadwerkelijk te bespelen. Maar het werkt.

Vinnie zelf zegt ‘Sad songs & happy beats' te brengen. Naar de beats is het soms wel een beetje zoeken, maar voor de rest houdt de man woord. ‘The problem is I'm the daydreaming kind', waarschuwt hij alvast in ‘Your side'. De schijnvertraging en opzettelijke vals aangeslagen noot zorgen voor de nodige spanning en vermijden zo dat de song het al te mierzoete pad opgaat. Erg mooi ook hoe de song ineens onverwacht open bloeit. In ‘Oh my Lord' horen wij een aangenaam scheutje Kings of Convenience; een zijdezachte vrouwelijke backing komt hier mooi aanleunen bij Vinnies semi-fluisterende stem. ‘Go home' is een leuk maar wat overbodig opvullertje. Dan liever ‘Days go by', voorzien van een frisse Bossa-feel.

De Homo Melancholicus, en eigenlijk eenieder die wel eens geplaagd wordt door een acute aanval van chagrin d'amour, zal zich wel op één of ander manier weten te herkennen in de strelende miniatuurtjes van deze singer-songwriter, en ze best wel weten te smaken. Laat maar komen dat spervuur, Vinnie.