She Sells Seashells

Kempische kwajongensstreken

Joris Kerremans – drum | Stino Peeters – gitaar | Benjamin Struyfs - zang/gitaar | Vic Van Peborgh – bas | Toon Verdonck – piano

 Vijf Kempische jongens, met een ingewikkelde bandnaam en voorlopig drie liedjes op één ep. We kijken naar She Sells Seashells. Spreek hun naam een paar keer uit en je tong ligt in de knoop. Maar dat zijn ze waard, want ze hebben talent en daarom staan ze hier.

Wat hen hoorbaar beter maakt dan andere bands? Ze denken heel goed na over wat ze doen. De nummers hebben metamorfoses gekend, zijn doordacht, hebben structuur en komen tegelijk ook heel spontaan over. Een fout die veel anderen maken, maar zij niet, de complexiteit overheerst niet.

Er zit plezier in, kwajongensstreken en dat brengt hen naar een hoger niveau. De jongens hebben figuurlijk een even goeie band als degene die ze letterlijk samen vormen, ze kennen elkaar van kinds af aan. En dat merk je, vooral als je ze live bezig ziet. Hun grootste pluspunt.

Ze beheersen een drive die je niet vaak ziet onder beginnende bands. Eén die je niet enkel in hun kritische denken voelt, ook in hun muziek. Hoewel er nog wat schort aan hun gemiddelde volwassenheid staan ze al een pak verder dan op hetzelfde ogenblik gestarte leeftijdsgenoten.

Ze hebben voorlopig drie nummers, verzameld op hun ep ‘Zeveneken’. Genoemd naar een cafeetje vlakbij hun repetitieruimte in het Oost-Vlaamse Oostakker. Ze studeren allemaal in Gent, vandaar.

Als invloeden stippen ze Steely Dan, Bill Withers, Fleetwood Mac, Hey Arnold theme song, Rosse Kim en The Whitest Boy Alive aan. Dat laatste hoor je vooral in hun eerste nummer ‘Zeveneken’. De sterke gelijkenis is een toevalstreffer, want in de eerste versies van het liedje kan je het er niet expliciet uit opmaken. Het resultaat waarnaar ‘Zeveneken’ geëvolueerd is, was voor de groep gewoon het beste resultaat. De gelijkenissen vergeet je ook als je ‘Fragments’ en ‘Gold’ beluisterd hebt, die volledig anders zijn opgebouwd. ‘Fragments’ betitelt ongeveer hoe het liedje is ontstaan. De jongens gaan als volgt te werk: iemand heeft een idee, een ruwe schets, werkt dat uit en gooit het in de groep. Een verzameling schetsen en een weekje Bon Ivergewijs in afzondering op een eenzaam plekje, meer hebben ze niet nodig voor hun eerste gooi naar erkenning ...

En dat is nog niet alles. Ook live kunnen ze er wat van. Geef die jongens een podium, liefst in een gezellig cafeetje of in een kleine, intieme zaal, en ze staan er. Toch met de dingen die ze tot nu toe al gemaakt hebben of met wat covers van onder andere Spinvis.

She Sells Seashells is voorlopig nog niet klaar voor het grote publiek. De band heeft groeipotentieel, maar er is nog geen duidelijke lijn te vinden in hun muziek, daarvoor is het nog wat vroeg. Aan de teksten kan nog wat gesleuteld worden. Een genre is er moeilijk op te plakken. We houden het op een mixje van funk, soul en pop. En misschien is dat wel hun stijl, die genreoverkoepelend werkt. Er is veel te vinden in hun muziek. En juist dat aspect maakt de band ook tot een terecht Talent.

She Sells Seashells. Oefen maar wat op hun naam, je zal hem wellicht nog moeten gebruiken.