The Rott Childs

De vettigste naam uit de Belgische muziekscene, de vettigste sound sinds Drums Are For Parades. The Rott Childs is het vuige rockschaafsel van The Hickey Underworld. En net zoals bij de duurste zwarte truffels is het schaafsel het lekkerste. De delicatesse.

Denk Kepone, voel Jezus Lizard, maar bovenal: ervaar The Rott Childs.

Slechts twee schreeuwlelijke songs, slechts vier minuten. En meer dan genoeg om ons te overtuigen. Lang leve de split van El Guapo Stuntteam. De ene helft vrijt als The Sore Losers het Humo's Rock Rally-podium naar de verdoemenis. Nog iemand gaat met het ultra venijnige Vermin Twins tekeer en de andere afgestorvenen (Jethro Volders, Chuck Dexters) kruipen samen met Wim Coppers (Officer Jones and his Car Patrol Problems) en Ben Younes (IH8camera) op hetzelfde moment uit hun stinkende hol. Verrotting slaat toe in de rockclichés en The Rott Childs pellen het af. Laag voor laag lekt het rondvliegende speegsel de ruigste riffs schuurpapier scherp. De dikste korrel. Het ruwste metaal.

Het vi.be-materiaal roept om meer. Gelukkig is er nog MySpace. Een extra track, twee extra minuten Limburgse vunzigheid. 'Treasure in my hand', de ongeopende schatkist. Linea recta naar begin jaren negentig, toen indierock nog in zijn babyschoentjes stond en de hele postpunkmeute een hardcorescene had ontwikkeld. The Rott Childs is wat er toen had kunnen gebeuren tussen de kieren van de stinkende uronoirs. Groeiend als een zwam gekweekt op schrale pis, warm bier en okselrauw zweet.

Nu met The Blood Brothers doodstil en enkel Fucked Up of Rolo Tomassi als de zogenaamde hofleveranciers van alles ruw en rauw, gaan wij pas echt vettig los op The Rott Childs. Gitaren en rock hebben ons al jaren met flauwe afkooksels bedot. Bij The Rott Childs is het instantafgrijzen, en dat is hoe wij onze rock het liefst hebben.