Maya and The Bees

Verrassende muziekjes die je toch tegenkomt in MySpace-land. Onze keuze van deze week, het Oost-Vlaamse Maya and the Bees, is een raar beestje. Wat wil je, met een band waarvan de leden zichzelf ‘Maya the mad', ‘Rabarber the brave' en ‘Philip the bold' noemen. Veel moeite doet de band niet om enige duidelijkheid te scheppen over de eigen bezetting (‘Maya is eigenlijk niet Maya', staat er te lezen; begrijpe wie kan). Geen idee dus of het hier wel echt om een band gaat, dan wel of deze ‘Maya die er geen is' op haar eentje opereert.

Hoe het ook zij: deze jonge koninginnebij weet ons bijzonder te intrigeren met de paar liedjes die ze ons serveert. Een verzameling introverte, wat sombere maar niet van enige donkere sexyness gespeende compositietjes. Nu, je kan duidelijk horen dat de jongedame nog volop in zoek- en schaaffase verkeert. Een track als het instrumentale ‘Fear of falling of sidewalks' is meer strijkers-étude dan volwaardige song waar nog heus wat body en inhoud aan kan worden toegevoegd. Toch hoor je er duidelijk in welke kant zij uit wil: geen vrolijke meefluitdeuntjes voor deze dame.

Hoewel je in de bio leest dat zij ‘liedjes maakt met cello, stem en gitaar', dient hier toch wel een smakelijke portie elektronica bij vermeld te worden. De wat weerbarstige cocktail die hieruit voorvloeit kan je horen in ‘Next life'. We horen echo's van een vroege The Cure die er een nachtje muzikaal knutselen met New Order heeft opzitten. Strak, donker en toch redelijk romantisch. Strijkers/strijkersamples maken, samen met spaarzame toeters-en-bellen-uit-een-doosje, het mooie weer in het bevreemdend knappe ‘Pelleas en Mellisande', waarin duidelijk wordt over welk een zin voor originele zanglijnen de genaamde Maya beschikt. Ook zo in het sobere ‘Sky's blue', waarin een simpele gitaartokkel enkel het gezelschap krijgt van een eenzame, melancholische cello. Blonde Redhead-diva Kazu Makino komt hier om een hoekje piepen. Ze is meer dan welkom...

Hét prijsbeest is wat ons betreft zonder enige twijfel ‘Feed me'. Een Block-party gitaarriff trekt de song op gang, waarna deze voortgestuwd wordt door een knap geprogrammeerde, zenuwachtige drumbeat. Donkere strijkers geven het geheel een dreigende ondertoon terwijl Maya briesend een aardig staaltje teenage-escapisme ten beste geeft (‘With my boyfriend's driving licence / and a pair of fake ideals / there's another life that calls you).

Maya and The Bees verklapte ons al over haar eigen werk: ‘Soms luister ik er zelf stiekem graag naar.' Wel, wij ook, Maya, wij ook...