Mary & me

Schrijven tegen de klok. Iedereen behorende tot het ras der redacteurs/recensenten kent dit euvel ongetwijfeld. Een discipline waaronder ook het neerpennen van deze review komt te vallen. Het gaat in dit geval echter niet - of toch niet uitsluitend - om het tijdig doorsturen van ons stukje naar de heren/dames eindredacteurs. Het is het zinnetje 'Recording first album', te lezen op de MySpace-stek van Mary & Me, dat van deze schrijfopdracht een race tegen de tijd maakt. Erg lang zullen we namelijk niet meer kunnen dwepen met onze MySpace-band-van-de-week als ‘ons eigen, klein muzikaal geheimpje om stiekem van te genieten'. De lovende besprekingen van (al dan niet) bekend volk op hun webstek spreken in dit geval boekdelen, om maar te zwijgen van de reeks prestigieuze podia waar ze het afgelopen jaar al ten dans mochten spelen. Het is een kwestie van tijd voordat Mary&me van iedereen zal zijn.

Het zit allemaal al redelijk snor bij deze groep: de looks, het artwork, maar bovenal: de songs en de sound. We twijfelen nog een beetje over die twee laatsten: de uitkomst van een goed uitgekiende samenzwering binnen de setting van een Gentse, door kunstenaars gefrequenteerde, bar naar keuze? Of eerder de vrucht van spontane, verstilde muzikale slaapkamersessies? Nu ja, wat de voedingsbodem van het duo Elke-Andreas B. en Pieter-Jan D.W. ook moge zijn: ze slagen er toch maar mooi in een collectie songs tevoorschijn te toveren die even mysterieus als prettig naïef is, even cool als romantisch, even uitgepuurd volwassen als opwindend lo-fi. Elk liedje van Mary&me is als een uiterst verzorgd maar speels miniatuurtje dat je een akelig mooi sprookje vertelt.

Protagonist én verteller is de stem van zangeres Elke-Andreas B. Deze geeft je de indruk dat het DNA van de PJ Harvey van 'White Chalk' miraculeus gekruist werd met dat van de jonge Patti Smith. Overigens, bij het beluisteren van de Mary&me-songs, scanderen de begrippen 'CBGB's', 'NY', 'seventies' en 'Artscene' overigens een luid 'present' in ons stoffig maar immer associatief brein. Dat de frêle jongedame niet altijd even toonvast zingt, stoort geenszins. Meer nog, het geeft een nóg mooiere fragiliteit aan de liedjes. De monotone backings van Pieter-Jan D.W. en de spaarzame, goed uitgekozen arrangementen zetten dit extra in de verf.

Een mooi voorbeeldje hiervan vormt 'A song for you'. De lieflijkheid waarmee Elke-Andreas B. doorheen de song dartelt, omzwachteld door een sluier van delicate orkestratie, en uitmondend in een quasi gefluisterd 'pa-pa-pa-pa': verrukkelijk. In het schijnbaar simpele 'Alone' gaat het ook van 'la-la-la-la', maar dan met een lichtjes bezeten ondertoon. Bezeten is het minste wat je kan zeggen over het toepasselijk getitelde 'Freaky girl', een spooky mini-opera vol onheilspellende toeters en bellen (die onaardse gil in het midden van de song!) die niet zou misstaan hebben op de soundtrack van 'The nightmare before Christmas' of eender welk ander Burton-brouwsel (bekijk zeker ook eens het bijpassende clipje, samen met vier andere video's te bewonderen op hun MySpace). Van dezelfde orde is het door sobere elektronica voortgestuwde en buitenaards mooie 'Human no more' (het gekir en gespin op de achtergrond is even geil als huiveringwekkend), alsook het erg narratieve, donkere 'Ocean'. In 'You' vaart de groep tenslotte een wat lichtere, meer catchy koers, zonder echter aan hun sound en originaliteit in te boeten.

Misschien zijn we te laat. Misschien is de debuutplaat van Mary & Me ondertussen een feit. Maar hey, wie zijn wij om de wereld een zoveelste prachtgroep te willen ontzeggen... Mary & Me voor iedereen!