Luxemburger

‘It's dirty work, but somebody's gotta do it.' Geen idee wie deze boutade ooit voor het eerst gebruikte, maar met deze ondertussen clichématige slagzin motiveert Luxemburger, onze vi.be-band van de week, hun voorliefde voor
rootsrock.

Cliché zou wel eens het woord kunnen zijn waarmee sommigen dit bandje zouden brandmerken, als gaat het om het welgevormde achtersteven van een koebeest ergens in een of andere Texaanse ranch.
Toegegeven: wat dit vijftal uit St.-Amandsberg uit hun naar eigen zeggen vintage instrumentarium en bezetting weet te halen, hebben we inderdaad al eens gehoord. Veel meer dan eens. Maar: dat was dan toch wel op plaatjes van goed volk als Ryan Adams, The Raconteurs, of, dichterbij huis, Admiral Freebee. Songs met herkenbare kop en staart, stevig geworteld in Americana-bodem. Degelijke, oldschool gitaaruithalen worden mooi verweven in gloedvolle Hammond-partijen. Het zit allemaal goed en erg professioneel in elkaar, zonder echter ook maar één seconde afgelikt te klinken. De groep houdt het nét grofkorrelig genoeg.

‘Every step on the way' is lekker weghappende Rawk met grote R waar het speelplezier van afdruipt. ‘I could be the one' is dan weer een lap Southern funk met een zanger die we met enige voorzichtigheid de Oost-Vlaamse achterneef van Mark Lanegan zouden kunnen noemen. Lanegan, maar dan in zijn meest bluesy modus, is ook allesbehalve veraf in het pikdonkere ‘Give me a reason'. Het beste liedje is ongetwijfeld het ingehouden
‘Interfere': een dijk van een song met de juiste mix van emotionaliteit en drive.

Neen, we mogen de heren van Luxemburger gerust dankbaar zijn dat ze dit vuil werkje, namelijk oerdegelijke liedjes schrijven én spelen, op zich willen nemen. Iets wat ze voortreffelijk doen trouwens, en wat ze, wat ons betreft, gerust nog een tijdje mogen blijven doen. Rock on!