Lucky Persians

Met de regionale popconcoursen grotendeels achter de rug en Humo's Rockrally-circus voor de deur, is het altijd fijn uitkijken/bang afwachten wat de nieuwe lichting rockbandjes ons zoal zal serveren.

Wij van onze kant vielen deze week voor de fijne gitaarpopdeunen van Lucky Persians. Een Turnhouts combo dat al een redelijk parcour aflegde doorheen verschillende kleine en middengrote rockwedstrijden te lande, nu duidelijk meer wil en er klaar voor lijkt.

De band is er duidelijk een van deze tijd en haalt de mosterd bij het betere indie gitaarwerk van hun grote voorbeelden Death Cab For Cutie, Interpol, Bloc Party, Foals en Vampire Weekend. De bandcoaching-sessies die ze volgden met The Hickey Underworld, legde hen ook bepaald geen windeieren. Hun song zijn knap opgebouwd, met de juiste mix van vakmanschap en originaliteit: met strofes, refreinen, rust- en explosiemomenten wordt secuur en strategisch omgesprongen.

Maar de muziek van deze jonge wolven toont ook duidelijk aan dat de statische maar melodische shoegazerock van de late jaren tachtig/begin jaren negentig helemaal terug van weggeweest is. We zouden zelfs nóg een stukje verder in het verleden durven gaan; het wat repetitief geneuzel van zanger Erik Sevenans brengt ons groepen als The Jesus & Mary Chain en Echo and The Bunnymen in gedachten. Ja, de jeugd van tegenwoordig gaat duidelijk weer voor de oude waarden. Wij, oude knarren, kunnen op twee oren slapen wat het muzikale nageslacht betreft. Met de nodige injectie van de hierboven genoemde, hedendaagse bands, komt Lucky Persians met een aantal erg frisse gitaarpopsongs op de proppen, die jouw en mijn aandacht meer dan waard zijn.

‘Shooting fireworks' valt met de deur in huis met gierende gitaren, waarna een uiterst aanstekelijk strofe-refreinspel volgt, ondersteund door een zalig functioneel, hoog gitaarpartijtje. Het refrein ‘Follow the light, follow the light' zal wellicht minuten-, misschien zelfs urenlang in je oren blijven nasuizen. ‘The weather is changing' is qua geluid en arrangement quasi retro-indie. De gitaren lopen hier niet altijd even goed in de pas, maar de bas-fond leidt alles in goede, melodieuze banen.

Prijsbeest is zonder twijfel de valse wals ‘Arctic steps'. Het mooie samenspel tussen hoge basnoten, xylofoon en strakke drums is very Death Cab, alsook de uitbarsting die na twee coupletten volgt: gitaren en synths doen hier een mooie, spaarzame koppeldans. Maar ook hier vangen wij echo's uit het verleden op. Wij zijn er vrij zeker van dat onze jonge Perzen hier nog nooit van gehoord hebben, maar: herinnert iemand zich het vergeten en wat onvolprezen Englese Adorable nog? De stem van Sevenans is hier werkelijk op zijn best, met pakkende uuhuutjes die de song een mooie breekbaarheid geven.

Wees er bij deze dus zeker van: de Perzen komen. In het oude Griekenland van enkele duizenden jaren geleden nog vast en zeker reden tot grote paniek, maar voor ons, Vlaamse muziekliefhebbers van vandaag: meer dan goed nieuws!