Kung Fu Junkies

Geen idee waarom de Kung Fu Junkies in hun naam naar de Chinese vechtsport verwijzen of waarom ze met een Andy Warhol-achtige foto van Bruce Lee door het leven gaan. Misschien is het een verwijzing naar de energie die ze in hun songs steken? Wanneer je de Kung Fu Junkies voor het eerst beluistert, word je immers overladen met een mix van het beste van de jaren-negentig-funkmuziek: grooves die aanleunen tegen die van Jamiroquai, met daarbij een stem die het midden houdt tussen die van Anthony Kiedis en Brandon Boyd van Incubus.

Bovendien klinkt het geheel mooi afgewerkt: de muzikanten kennen hun vak en de productie is ook niet mis. Ook het design verdient een eervolle vermelding. In deze tijden van overaanbod moet je als band opvallen en met hun kleurrijke logo’s lijkt het funky viertal daarin ook te slagen.

Naar eigen zeggen vormen de Kung Fu Junkies een live band, dat geloven wij graag. Ze veroverden net na hun ontstaan al meteen de Mechelse pleinen op Maanrock en zijn van plan om het komende jaar tal van jeugdhuizen, en in de zomer hopelijk ook festivals, onveilig te maken. Op hun MySpace-pagina horen wij het liefst ‘Here 2day gone 2mrw’. Een kwellend gitaartje, een 'Oooh Yeah' op z'n Barry Whites, coole lyrics en frasering en een aanstekelijk refrein.

Wat beter kan is het leesvoer. Er staat geen bio of blog op de MySpace, wat toch altijd leuk is om te lezen, nietwaar Junkies?