Horny Housekeepers

Voor de goede orde: we zijn er nog niet uit of we 'Horny Houskeepers' nu een geweldige dan wel rotslechte bandnaam vinden. Vrucht van een inspiratieloze brainstormsessie op een grijze futloze zondagnamiddag, of toch een bewuste artistieke keuze? Feit is dat deze naam hoe dan ook past bij de vettige lappen elektronische noisepunk die het duo Maekelbergh-Mordijk ons serveert.

Bij een eerste, oppervlakkige luisterbeurt zou je even kunnen denken dat deze heren een fijne tijd beleefden met het ineenknutselen van wat cool gratuit lawaai. Geloof ons, het loont absoluut de moeite even doorheen de loodzware, broeierige geluidsmuren heen te luisteren en je oren de tijd te gunnen zich aan te passen aan de muzikale taal die Horny Houskeepers hanteren, om dan te ontdekken dat het hier om erg intelligent ineengedraaide en tegelijk opwindende tracks gaat. De uit elkaar spattende elektronica, de bulderende drones en spookachtig vervormde samples worden niet zomaar bij wijze van arty geluidscollage bijeengeharkt. Neen, op een of andere manier zit er een – toegegeven: compleet geflipte – structuur in elk van de drie composities. Geen melodieën te bespeuren, nauwelijks (verstaanbare) lyrics, geen strofes of refreinen, maar wel harde, hoekige, sexy waanzin.

 

Neem nu 'Dancy you': 'I like your style' declameert een stem die veel weg heeft van die van - tevens als voornaamste invloed genamedropte - Mauro Pawlovski. Toepasselijk: dit fraai, als 'lof der waanzin' klinkend euh … liedje, had best op een vroege demo van Limburgs Finest Evil Superstars kunnen staan. Beats die werkelijk alle kanten op stuiteren, een gitaarpartij die klinkt alsof het arme ding per abuis in handen viel van een troep op speed grootgebrachte bonobo’s: dolletjes.
'Know I-I' klinkt bij momenten als TV On The Radio onder handen genomen door de gebroeders Dewaele, of was het omgekeerd? De pure gekte slaat hier echt wel goed toe wanneer een fijn streepje drilboor zijn intrede doet, en vervolgens een dodelijke tango aangaat met iets waarin wij een batterij gesmoorde jazztrompetten menen te horen.

En dan is er het lekker getitelde 'Flick the switch': ultra donkere synths gaan hier op bizarre wijze hand in hand met banale casio-klankjes, voortgestuwd door moddervette grooves. De grand finale van deze song is werkelijk verbluffend.

 

De hilarische videoclip die deze fijnbesnaarde heren op hun MySpace-stek zwierden is ook zeker het bekijken waard en ligt volledig in de lijn van wat we, na het beluisteren van hun gestoorde klanken-pandemium, van hen zouden verwachten. Niet geschikt voor jonge kijkers …

 

We twijfelen of we Horny Housekepeers graag op onze jaarlijkse zomerbbq zouden zien verschijnen. Op een podium van een Belgisch festival naar keuze echter: alstublieft!