Grijze Rijst

Voor een cursus ‘liefdesdemonen bezweren' zitten we deze week wel goed bij ons MySpyce/vi.be-talent, Grijze Rijst genaamd.  

Gitarist/singer-songwriter Koen Quintelier gaat de strijd nochtans erg lichtbewapend aan: met een gitaar die hij niet echt bespeelt maar eerder streelt, hier en daar een spaarzaam arrangementje en quasi gefluisterde lyrics, daalt hij af in de diepe krochten van zijn door amoureuze turbulenties getormenteerde ziel en kijkt hij zijn nemesis recht in de ogen. Moedig.

Hoewel Grijze Rijst (nog) niet de waanzinnig complexe gitaartechniek van zijn voorbeeld Nick Drake bezit, slaagt hij er met de song ‘Verdiende loon' in bij momenten akelig dicht in de buurt te komen van de sfeer van diens ‘Five leaves left'-plaat. Is het zijn wat mistroostige maar aangenaam berustende stemgeluid, of het schriele maar fijne elektrische gitaartje dat de song mooi kleurt? Maakt niet uit, hij doet het toch maar.

‘Dolgedraaid' doet ons vermoeden/hopen dat er in deze jongen een Nederlandstalige José Gonzales schuilt. De manier waarop hij het liedje met 'n extra dosis spanning injecteert via die hoge, wat onstabiele stemmetjes op de achtergrond, brengt dan weer meester-treurwilg Wild Oldham in gedachten.

‘En de tijd gaat voorbij' is überweltschmerz, een door merg en been snijdend relaas van een zoveelste kleine grote liefdeshistorie; ‘Het passionele geilen, een knuffeldans/Het plezier van samen niksen/Puur geluk was dat', aldus een nostalgisch wegdromende Quintelier... Helaas voor hem klinkt het nog geen anderhalve regel verder: ‘Het is echt weg/Het is echt weg...'

En wie had ooit gedacht dat wij aangegrepen zouden worden door een liedje dat simpelweg getiteld is ‘Ik hield van jou'? Ook hier geen woord te veel, en ruimte voor - de liefde overwint uiteindelijk altijd -  subtiele en inning in elkaar verstrengelde gitaar- en pianopartijen.

Deze portie Grijze Rijst heeft ons, kortom, wel gesmaakt. Zoals dat altijd gaat met dit edele zetmeel moet ook de muzikale variant ervan nog een tijdje rijpen. De grote verdienste van deze jongeman is echter dat hij er nu al in slaagt het Nederlandstalige lied op erg natuurlijke wijze te koppelen aan de betere angelsakische indiefolk die vandaag het mooie weer uitmaakt in muziekland.

Mooi weer, mooie tijden, een goed lief... wij wensen het Grijze Rijst van harte toe!