Gogo Monkey Squad

Opwindend vuile tonen bereiken ons deze week vanuit het muzikaal immer eigenwijze Limburg. Architecten van dienst: Gogo Monkey Squad. Vijf jonge wolven uit Dorne (een naam die, geef toe, best cool zou klinken indien uitgesproken in het Engels... think about it, guys). En architecten zijn het: hun sound is duidelijk de vrucht van eindeloos schaven, binnenstebuiten keren en herdenken.

Gogo Monkey Squad is een old school gitaarband. Een band waarvan je makkelijk kan horen waar deze de mosterd haalde. Opvallend is dat de leveranciers van die mosterd in heel wat gevallen artiesten zijn die hun acme meemaakten in een periode dat de heren van de GGMS zelf amper geboren waren, laat staan toe waren aan hun eerste zessnarig verjaardagscadeau: Pixies, Joy Division, Can, Television, ...

Imitaties zijn hun maaksels echter geenszins. We horen verwijzingen, geïnspireerde knipogen, zo men wil. Met het aangeleverde materiaal uit heden en verleden, construeert het vijftal uiterst secure en tegelijk lillende lappen gitaargeweld zoals we er al een tijdje niet meer hoorden. Volgens de credits op hun MySpace-stek, telt de band drie gitaristen. Een formule die eerder uitzonderlijk is dan klassiek, maar die, mits enige overdachte aanpak, voor complexe en spannende snarenzeeën kan zorgen. En daarin slagen de heren wonderwel. Een dikke thumbs up ook voor de Italo-Vlaamse man aan de vier snaren: aan hem ontleent de band zijn strakke, sexy drive.

In ‘Small business' is de dragende gitaarriff vintage Pixies, maar dan van die aard dat we ons kunnen voorstellen dat de inmiddels rijpe veertiger genaamd J. Santiago goedkeurend zou staan knikken in de backstage van een van de ongetwijfeld talloze jeugdhonken waar de jonge Gogo-apen ten dans zullen spelen; 'I passed it on', we horen het hem al weemoedig mijmeren. In het wat gestoord getitelde 'We are the monkey of decision' horen we dan weer een Joy Division-fond; de song is eigenlijk een soort 'multiperiodieke' ervaring: we wanen ons hier tegelijk eind jaren zeventig, eind jaren tachtig én mid negentig. Faut le faire. De song bouwt knap op, en verwordt dan tot een vuile lap noise die afklokt op 05:27. We kijken er al naar uit om dit live mee te maken. Ook met 'TV nation boredom station' (eerste prijs voor de beste titel in maanden) tonen deze jongens dat ze echt zin hebben voor spanning en opbouw.
We lopen wat minder warm voor 'Dictionary': net iets te lo-fi zang om aangenaam te zijn, hoewel deze song live mogelijk wel een feestje kan worden. Dan liever 'Wave of men': hard, hoekig, met een dijk van een beginriff, een witheet groovende break en snijdende gitaarsalvo's als toemaatje.

Leuke anekdote: Gogo Monkey Squad kandideerde in 2007 voor het Limburgse rockconcours 'Limbomania' met het insturen van een heerlijk ouderwetse cassette. Statement, voorbode van de financiële crisis of goedgemeende hommage aan het verleden? We hebben het er het raden naar, maar hoe dan ook: met een vette knipoog brengen deze jongens het beste samen van het gitaristiek lawaai uit heden en verleden. Dankjewel, boys.

Gogo Monkey Squad MySpace