Fitzgerald

'Alternatieve rock met Britpop- en Strokesinvloeden'. Zo beschrijven de jongelui van Fitzgerald zich; een vijfkoppige bende herrieschoppers uit de Westhoek die zichzelf sinds heden ook het nieuwe Cutting Edge Talent mogen noemen.

En inderdaad, bij een eerste luisterbeurt lost de band de verwachtingen waarmee ze ons als goedgelovige parochianen hebben opgezadeld volledig in: het uitstekende 'The Way Beyond' lijkt aanvankelijk - misschien net iets té - fel op 'In Transit' van Strokes-gitarist Albert Hammond Jr., maar laat verder een band horen die het métier van het songschrijven goed onder de spreekwoordelijke knie lijkt te hebben. Daarbij strooit Fitzgerald overigens vlijtig de catchy refreinen, gestroomlijnde verses en weloverwogen breaks in het rond.

Ook met 'Neologic', het titelnummer van hun debuut-ep, weet het vijftal indruk te maken middels een geluid dat doet denken aan bands als Hot Hot HeatThe Libertines, The Cribs en - euhm - The Strokes. Fitzgerald springt klaarblijkelijk nooit echt zuinig om met melodieën, riffs en hooks, maar een verrassend brassgedeelte halverwege 'Neologic' onderscheidt de band van de vele dertien-in-een-dozijn-indiebandjes die Het Vlaamsche Land rijk is anno 2015.

De heren van Fitzgerald lijken ons het type kerels dat hun uren en laatste centen slijt op zowat alle Date With The Night-feestjes in de Gentse Sioux, om na afloop en ettelijke Vedett'jes later aan elkaar voor de 739ste keer uit te leggen waarom Blur nu ook weer beter is dan Oasis, terwijl hun slapeloze kotgenoten tevergeefs op de muren liggen te bonken. En van dat soort kerels, dames en heren, kan er nooit genoeg zijn.