Echo Beatty

Nog even, heel even, is Echo Beatty een goed bewaard geheim in het Belgische rockwereldje.
De dame achter deze nom de plume is Annelies Van Dinter, en een devoot bezoeker van de betere indie-soirées te lande zal haar zeker al aan het werk gezien hebben bij verschillende andere groepen. Een tijdje geleden viel ook Mr. Indietronic himself Arne Van Petegem voor haar talenten en lijfde haar prompt in als backingzangerers/toetseniste/gitariste voor de wereldtournee die hij met Styrofoam ondernam. Bepaald geen groentje dus.

Echo Beatty is volledig haar eigen ding. Geen stuiterende, hippe elektronica hier, tenzij sporadisch, wel erg rijpe, gelaagde en stuk voor stuk aangrijpende songs die ze zelf of met enige assistentie van één van haar muzikale vrienden opnam. Centraal staat haar sterke, wendbare, emotionele en soms van een zalige vibrato voorziene stem waarmee geen haartje op je armen het in zijn hoofd haalt braaf te blijven liggen.

Echo Beatty hecht duidelijk heel wat belang aan de arrangementen van haar songs, arrangementen die de sfeervolheid ten top drijven. We horen zachte maar wijdse soundscapes, spaarzame en functionele pianootjes, droefgeestige, aarzelende gitaarnoten en jazzy drumpartijen.

Het breed uitgesponnen ‘Shifting lines' is een meesterlijk staaltje muzikale beheersing, waarin Van Dinter en haar muzikanten tonen hoe je je tijd kan nemen om een song écht te laten open bloeien, al duurt dat meer dan 10 minuten. Indrukwekkend. Het wat donkere ‘Tin can telephone' heeft een bezwerend toontje en toont ons dat juffrouw Van Dinter soms ook niet meer nodig heeft dan een simpel beatje en krakend orgeltje om ons bij het nekvel te grijpen. ‘Thesilencehisfulllipsblow' en ‘The leftover' klinken een stuk organiser dan de andere songs, ongetwijfeld omwille de rinkelende gitaartjes en banjootjes die vrolijk voorbijhuppelen. In ‘Las Vegas' en ‘As I ramble', onze twee favorieten, wordt nogmaals duidelijk dat deze dame werkelijk overloopt van de knappe ideeënen, die ze keer op keer in intrigerende en originele songs weet te gieten, zonder in de gevaarlijke ‘meisje aan piano/gitaar zingt liedje'-val te trappen. Hier en daar horen wij een - we konden het niet laten - echo van een jonge Amy Mann die een heus indie-bad achter de rug heeft.

De grote verdienste van Echo Beatty is dat haar songs zowel groots en dreigend als klein en breekbaar kunnen klinken.

Zoals te zien is op haar MySpace-site, heeft Echo Beatty een lekker drukke concertagenda de komende maanden. Geniet ervan, nog heel even, nu ze nog even van u en mij kan zijn. Er wachten haar nog mooie tijden.