De Held

Zijn dit goede tijden voor het betere Nederlandstalige lied? De vraag lijkt het onderwerp van een nooit eindigende discussie in het Vlaamse muzieklandschap.
Wij houden ons ver van deze muzikale kopbrekerij, en zijn alleszins blij in MySpace- en vi.be-land telkens weer nieuwe dappere zielen aan te treffen die het lef hebben om de innerlijke demonen muzikaal te lijf te gaan in hun eigen moerstaal. We zijn dan ook wát blij je deze week aan een ware Held te mogen voorstellen: De Held, in het echte leven Jo Jacobs. Zo iemand die ons, en hopelijk nu ook jou, de verzuchting ‘Waarom hebben wij niet eerder van deze man gehoord' weet te ontlokken.

Zijn MySpace-site en vi.be-profiel lijken wel een goed bewaard geheim, een schatkamertje van pure Nederlandstalige pareltjes voor al wie, ondanks de ruime airplay die de Tom Pintensen, Buurmannen en andere Yevgueni's te beurt valt, toch nog op hun honger blijft zitten. Liedjes die, hoewel je ze wellicht nooit gehoord hebt, toch een warm gevoel van herkenning weten op te roepen. Klassiek geschreven songs met kop en staart, volgens de regels van de (klein)kunst, maar die tegelijk toch een klein maar nog ongevuld gaatje in de ziel van de échte melancholische ziel weten op te vullen.

Op meesterlijke wijze koppelt De Held zijn zin voor poëtische bespiegelingen aan duidelijke, alledaagse en voor ieder van ons herkenbare beelden. Beducht voor een overdaad aan woorden en met delicate maar zelfverzekerde stem gidst Jacobs ons door de verschillende kamers van zijn complexe, gevoelige ziel, nu eens gezellig vertellend, dan weer bijna pijnlijk openhartig. De Held is een scherpe waarnemer. Waar je even de indruk krijgt een door een vrolijk geneurie begeleide beschrijving te krijgen van iets triviaals en banaals als de dagelijkse afwas, een keukentafel of twee mooie meisjes op een fiets, merk je al snel dat hij ons zoveel meer wil en weet te vertellen. En is dat dan toch iets eenvoudigs als het simpele verlangen naar zijn al dan niet bereikbare liefde, dan windt hij er geen doekjes om: ‘Niet wachten, niets zeggen, ik wil bij jou zijn' (in ‘Vroeg donker').

Muzikaal houdt De Held het (voorlopig) eenvoudig. Het is duidelijk dat de akoestische zessnaar de trouwste kompaan is in de muzikale tocht die hij voor ons onderneemt. Een instrument dat hij overigens met meesterlijke subtiliteit weet te bespelen. Een instrument dat hij letterlijk ook vanbinnen én vanbuiten kent: de goede man bouwt zijn geliefde houten muzikale verlengstuk zélf.

Bij momenten roept De Held bij ons qua songs, sfeer en muzikaliteit echo's op van het onvolprezen meesterwerk ‘Jus d'orange' van de even onvolprezen en van de muzikale aardbodem verdwenen Lieven Coppieters. Wij hopen dat De Held niet hetzelfde lot beschoren is. ‘Vannacht hoeft niets, dat is het mooie van de nacht', zingt hij in ‘Vannacht'. Een rakere beschrijving van de schoonheid van de nacht zouden wij niet kunnen bedenken, maar toch hopen wij dat de heer Jacobs minstens een paar van die nachten zal besteden aan het verder smeden aan zijn oeuvre, zodat hij dit spoedig richting Nederlandstalige mensheid weet af te vuren in de vorm van de enkele mooie schijfjes muziek die hij in zijn brein en zelf vervaardigde gitaren heeft zitten.