Cloon

Cloon rockt naar de voorbeelden van de heel groten: Tool, King Crimson, Frank Zappa. Wie van die bands, en bovendien van progressieve songstructuren, veelzijdige gitaarriffs en rauwe energieuitbarstingen houdt, kan Cloon zonder vrees in zijn hart sluiten. Maar opgepast: de humor moet je erbij nemen. Je moet er bijvoorbeeld mee kunnen leven dat je nooit zult weten waar het nummer \"A donut the size of a wheel\" over gaat – over sexappeal of over honger. De leden van Cloon zijn een klein beetje gek, en dat komt hun muziek alleen maar ten goede. Zanger Tom laat zijn stem afwisselend roken als die van naamgenoot Waits en brullen in de stijl van Korn-zanger Davis. Achter hem staat een toegewijde band die met een lichte voorkeur voor de vermenging van country en metal de diagnose ondersteunt: deze band lijdt aan een lichte, prettige vorm van schizofrenie. Cloon rockt met de grote knipoog. En dat kunnen alleen de allergrootsten. \r
\r