Celestial Wolves

Waarschuwing: ontploffingsgevaar

Damn, dit is goed. Als dat het eerste is wat door ons hoofd schiet wanneer een nummer van een mogelijk Cutting Edge Talent beluisteren, dan is de zoektocht afgelopen. Bij Celestial Wolves is op play klikken als het ontstekingsmechanisme van een bom inschakelen. Zoals het goede postrock betaamt, kan je rekenen op een geweldige explosie van geluid. Bij deze band weet je alleen niet goed wanneer. En dat is wat Celestial Wolves zo verfrissend maakt: ze weten de luisteraar te verrassen. En weg te blazen met een muur van geluid, dat ook. Twee troeven die hen regelrecht naar deze kolommen katapulteerden.

Het vijftal uit Sint-Lievens-Houtem telt drie gitaren in zijn rangen en die staan garant voor gelaagde melodische nummers met ontzettend veel vuurkracht, zo bewijst hun debuutplaat ‘Wood for Wood’. Celestial Wolves neemt geen lange aanlopen. Hun nummers hebben sferische momenten of dromerige intro’s, maar zijn voor postrock verrassend to-the-point. De nummers bevatten flitsende uithalen die ondanks het opbouwend crescendo toch nog altijd net iets vroeger komen dan verwacht. Dat contrast tussen afwachten en volle gas uithalen wordt mooi uitgewerkt in ‘You have the watch, we’ve got the time’. De klaterende gitaar mag dan wel feeëriek de hoogste tonen opzoeken, de dreiging wordt altijd behouden door de zeer aanwezige drums. Zeg dus niet dat we je niet gewaarschuwd hebben voor die magistrale uithaal die volgt. De alles overweldigende geluidsmuur perst de lucht bij wijze van spreken uit je longen, maar toch slaagt één gitaarmelodie er nog in te zegevieren boven de geluidsstorm. Zo combineert de band perfect kracht met melodie.

In ‘Seagulls and elephants’ is het dan weer de start-stoptechniek van de gitaarriff die het verschil maakt en ook ‘Silent noise’ is een zalig stukje postrock. De riff is meeslepend, op het agressieve af, maar altijd blijft het nummer centraal staan. De spanningsboog benadert de perfectie en het geluidseffect op de gitaar halverwege laat horen dat Celestial Wolves gewoon uit het vakje postrock barst. De band verweeft zeer succesvol een heleboel elementen in hun nummers, uit onder andere de stonerrock. Maar onze voorlopige favoriet is zonder twijfel ‘Persistent vegetative state’, waarbij we vooral van de laatste minuut niet genoeg kunnen krijgen. Chocolade kan smelten op je tong, en deze riff is het sonisch equivalent. Luister gerust zelf, want beter krijgen wij het niet uitgelegd. Scheurend doorheen de chaos van drums en bas baant de heldere melodie zich een weg. Zalig. Hier gaan wij nog dikwijls naar luisteren. Het ontploffingsgevaar nemen we er graag bij. 

Download hun debuutalbum via Bandcamp.