Astronauts

Gemikt op de gevoelige snaar en raak geschoten

Misschien is het toeval of misschien worden we gewoon wat melancholisch van de vallende herfstbladeren. Hoe we ook zochten, we kwamen deze keer telkens bij een band uit die zweefde tussen pop en folk. Qua gevoel riepen ze bij ons hetzelfde op als St. Grandson en Bonfire Lakes eerder al deden. Astronauts, al winnaar van Kunstbende 2013, brengt mooi gearrangeerde folkpop en sluit net als bovengenoemden aan bij de bands die zich ‘Talent van de Week’ mogen kronen.

Misschien heeft het seizoen er ook gewoon helemaal niets mee te maken. In Groot-Brittannië heeft er zich al langer een nu-folkbeweging op gang getrokken, met aan het voortouw Laura Marling, Noah and the Whale en de onbetwistbare hype rond Mumford & Sons. En hier werd het pad voor de indiefolkrevival geëffend door Geppetto and the Whales.

Een revival, waar ook Astronauts hun melodisch steentje aan bijdragen. De band uit Beveren gebruikt een gevarieerd klankenpalet en schakelt daar maar liefst negen bandleden voor in. Dat levert intieme, gelaagde nummers op die af en toe wel eens durven openbarsten in een vreugdevol crescendo van cello of viool. Je ziet het zo als soundtrack voor een film. ‘Make me believe this all will be alright’ zingt Sander Stuer op ‘Old sick trees’. Wij geloven ‘m al met gemak, maar onder de optimistische toon lijkt toch ook wat twijfel over de uitkomst te zitten.

Ergens tussen optimisme en melancholie, daar zit Astronauts. Met strijkers krijgt een nummer al gauw iets melodramatisch, maar deze band loopt niet in die val. ‘Astronauts’ (het nummer) lijkt tot een intimistisch eindpunt te zijn gekomen wanneer de piano-akkoorden opeens versnellen en ze het nummer zo naar een emotionele climax stuwen. Een trompet geeft nog een extra dimensie treurnis aan het geheel terwijl Stuer precies al uit de verte ‘don’t let me go’ smeekt. Maar Astronauts zal zijn publiek nog niet snel moeten uitzwaaien, zeg dat wij het gezegd hebben. 

Beluister Astronauts op vi.be.