Arne Vanhaecke

Fijne muziekjes uit het westen. Een licht hese stem, mooi getokkel en zalige teksten à la 'Ik die altijd te snel watertand, misplaatste eens mijn losse hand en ving een mooi blauw oog' en 'Ik ben maar dichter die nooit verder komt dan woorden schrijven op de grond, die bij elke bui weer weg worden gespoeld.'

We vertoeven op de MySpace-pagina van Arne Vanhaecke, een jonge singer-songwriter uit Brugge. Gewapend met zijn gitaar – tot op de wc zelfs – en treffende metaforen haalt hij telkens opnieuw zijn slag thuis. Zijn liedjes, hoe frêle ze ook mogen klinken, zijn krachtig in hun eenvoud en oprechtheid. Het Nederlands is soms confronterend nabij, je kan niet anders dan luisteren naar ieder woord.

Geen wonder dat de jongeman de aandacht van niemand minder dan Eva De Roovere, Sioen en Axl Peleman wist te trekken. We vermoeden dat hij live zijn mannetje staat – hij doet alvast zijn best in de filmpjes op zijn MySpace – maar we gaan voor de zekerheid graag eens langs wanneer hij zijn ding doet in Vlaamse cafés en cultuurcentra.

Zeker de moeite voor wie zin heeft in liedjes over meisjes, poëzie en de eerste sneeuw. In dat laatste nummer – het origineel is van Jan De Wilde – denken we zelfs even aan Henny Vrienten en Doe Maar, en dat is een groot compliment. En nog eentje om het af te leren: Hannelore Bedert mag trots zijn op haar provinciegenoot.