And They Spoke In Anthems

Soms zijn we te lui en willen we onze zoektocht staken bij de allereerste meest obscuur klinkende band die we tegenkomen. Gelukkig blijft het ontdekkingsvirus diep vanbinnen opspelen en roept het veel te luid ‘niet dat’. Bandje één, twee, drie en dan plots: And They Spoke In Anthems. Nergens een spoor van Humo’s Rock Rally, On Air of dergelijke. Een diepe zucht en een druk op de playknop.

Nog geen dertig seconden later bezwijken wij voor de lofi slocore van dit Antwerps viertal. De schuldige is ‘This is the night’. Met de melodieuze somberheid van Low en de instrumentale invulling van Black Heart Procession die op het einde zelfs uitmondt in de mariachiwoestijnklanken van Calexico, schuifelt het viertal zwaar overtuigend richting Duysterland met een song verpakt in mijmerende rust, slapeloze nachten en onverhulde emoties. ‘Blue oohoo’ drijft verder richting de echorijke americana van My Morning Jacket in hun beginjaren. Dezelfde rush van ontdekking als bij ‘Heartbreaking man’ tien jaar geleden. Is dit wat Gianni Marzo overkwam toen hij vorig jaar op Isbells botste? Die vonk, de klik of die zo felbegeerde sprankel van talent?

Overvallen door een muzikale rust willen we ons terugtrekken voor een ingebeeld haardvuur met knetterend hout op de achtergrond en de warmte van een liefhebbend lichaam naast ons. Die zinderende warmte van verliefheid en de ijskoude leegte nadien, dat is And They Spoke In Anthems.

De opwellende tranen en brok in de keel tijdens ‘Made to be hot’ benadrukken onze overtuiging. Dit gebeurt enkel bij de grote meesters als Songs: Ohia of Bright Eyes. En bij And They Spoke In Anthems. Wat ons betreft mag de zoektocht op vi.be nu ook stoppen. De beste band hebben wij vandaag ontdekt.