Amatorski

Hoe zou het eigenlijk zijn met onze jeugd? Uitstekend, dankjewel. Of dat hopen we toch. Als bevoegd minister Anciaux de graad van vrolijke onbezonnenheid van de gemiddelde Vlaamse twentysomething zou laten meten aan de hand van de liedjes op de MySpace-stek van het jong gezelschap dat naar de bizar bekkende naam Amatorski luistert, zou de curve er wellicht voor zorgen dat hij zijn ambtstermijn met lichte wanhoop in de ogen zou beëindigen...

Wanhopig zijn wij echter allerminst bij het tot ons nemen van de zes donkere pareltjes van deze band rond Inne Eysermans. Toegegeven: voor vrolijke popdeuntjes klop je beter elders aan. Maar wat een beladen, doorleefde en intense sfeer roept dit - zeiden we het al? - erg jeugdige kwartet op.

Hun MySpace onthult niet veel. Een wat grofkorrelige bandfoto, geen bio en geen blogberichten en een wat onduidelijke concertlijst. De naam ‘Human interest' daarin blijkt overigens op een muziektheatervoorstelling te slaan waaraan de groep deelneemt, geen club dus genoemd naar het alom bekende televisieformat. Maar het is duidelijk: hier zijn het de songs die om je aandacht vragen. En die zijn ze stuk voor stuk waard. Bouwstenen zijn steevast de ruimte, spaarzaamheid en melancholie. Tijd ook. Amatorski neemt haar tijd. ‘Never told' wordt 2,5 minuten lang gedragen door niet meer dan een fluwelen pianootje en dito stem, voordat het voorzichtig openbarst met delicaat gitaargeweld om te eindigen zoals het begon. Het jazzy gezongen ‘Same stars we shared' klokt af op 4,35 minuten, geen honderdste van een seconde die echter verveelt. Het zijden orgeltje dat over de song gedrapeerd wordt en de voor het einde opgespaarde stemlaagjes doen je even naar adem snakken.

‘Peaceful' laat een ander gezicht van de band zien: smaakvol geprogrammeerde drums en synthetische strijkers steken hier de kop op. Even wanen we ons weer in de hoogdagen van de Bristol-triphop scène. De erg aan Beth Gibbons en Martina Topley Bird (toen die Trickey nog als haar werkgever mocht beschouwen) refererende stem van Eysermans kan daar natuurlijk ook voor iets tussen zitten. ‘22 Februar' (wat gebeurde er toen eigenlijk?) en het misschien wat terecht getitelde maar niettemin spannende ‘Our song unfished' zijn songs van dezelfde, hoogstaande categorie. Uitsmijter is de speelse, bijna sensuele standard ‘Come home', met 'Bony King' Bram Vanparys op gastvocalen.

De Amatorski-familie (de bandleden noemen zichzelf namelijk Mama, Papa en Baby Torsky) is er wellicht een die niet snel zal deelnemen aan het jaarlijkse buurtbal mét pensenkermis, maar tjonge, wat is het goed toeven in hun eigen, klein, vreemd mooi liedjesuniversum...