Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

Cirque du Soleil - Varekai

Wondermooie betovering

‘Varekai’, de vijfde show die het wereldvermaarde Canadese Cirque du Soleil naar Europa brengt, is meer van hetzelfde, dat we ook van ‘Saltimbanco’, ‘Quidam’, ‘Alegría’ en ‘Dralion’ kennen. En dat bedoelen we voor één keer niet negatief, integendeel. Want Cirque du Soleil is een keurmerk geworden voor entertainment van het hoogste niveau, met verblindend mooie kostuums, adembenemende acrobatiek en die heerlijke mengeling van theater en circus. Op al deze vlakken stelt ‘Varekai’, dat gisteren in Antwerpen in Europese première ging, niet teleur.

‘Varekai’ betekent naar verluidt ‘waar dan ook’ in het Romani, de taal van de zwervers overal ter wereld. De Canadese theatermaker en auteur Dominic Champagne weefde rond dat thema en rond de circusacts een rode draad over een gevleugelde jongen die in een mysterieus bos uit de lucht neervalt. Verlamd en kwetsbaar probeert hij zich in deze voor hem beangstigende wereld weer op te richten. De bizarre personages helpen ‘Icarus’ om zijn beperkingen te overstijgen, en de liefde van ‘La Promise’ voor de vreemde jongen leidt niet alleen tot haar, maar ook tot zijn wedergeboorte.

Je hebt mensen die van Cirque du Soleil houden omwille van de vernieuwende manier waarop theater hand in hand gaat met het traditionele circus, en je hebt er die vooral voor de adembenemende circusacts komen. Beide zullen de witte circustent met een warm hart verlaten. Het narratieve element ontroert en verheldert, maar zorgt niet voor overdadige symboliek zoals in eerdere Cirque-shows — hoe magistraal ook — soms wel eens het geval was. De personages zijn kleurrijk en grappig, en voeren je mee naar een betoverde wereld, maar je hebt geen handleiding nodig om het avontuur te volgen. En ook als je het verhaal aan je wilt laten voorbijgaan, blijft er genoeg om je aan te vergapen.

De acrobatische kunsten zijn van een adembenemend hoog niveau. Met elke voorstelling verlegt Cirque du Soleil weer wat grenzen. De ‘Icarian Games’ bijvoorbeeld, een oude discipline die nog maar zelden wordt beoefend, vergt het uiterste van de acrobaten die elkaar, op hun rug gelegen, met hun voeten de lucht in katapulteren, rondspinnen en weer opvangen. De act zit vroeg in de show en je denkt dat je dan al het hoogtepunt hebt gezien, maar de ene adrenalinestoot volgt de andere. Drie kleine Chineesjes op een podium werken natuurlijk altijd vertederend, maar zij halen ook verbluffende toeren uit met hun ‘watermeteoren’ — touwen met metalen ‘kommen’ aan het uiteinde — terwijl ze ook nog allerlei acrobatische figuren uitvoeren. Jongleren lijkt misschien het gemakkelijkste van alle acts, maar wat deze Octavio Alegria uithaalt, is meer dan virtuoos. De clownacts, vaak de zwakke schakel bij CdS, zijn soms ontwapenend simpel, maar bovenal erg grappig.

Er wordt wel eens gezegd dat Cirque du Soleil, dat ruim twintig jaar geleden ontstond uit een groep steltlopers, zijn nomadische circusziel aan de duivel heeft verkocht en een soort steriel Disneycircus is geworden. Maar alleen de merchandising en de dure hotdogs ruiken wat naar poenpakkerij, want we maken ons sterk dat je nergens zoveel waar voor je (toegegeven) dure ticket krijgt als bij Cirque du Soleil. Zolang hun shows die unieke mengeling van poëzie en verbazing in zich dragen, met de hoge kwaliteit die we hen gewend zijn geraakt, is dit tenminste één multinational met het hart op de juiste plaats.

Johan Depaepe

© Cutting Edge -- 26 Oct 2007
images © Tilda Houbaer

Reageer