Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

Het laatste vuur

Emotioneel en moreel verslagen

Alize Zandwijk, artistiek leidster van het RO Theater, zweert bij anti-elitair, rauw en geëngageerd theater. Ze wil haar publiek direct aanspreken vanuit een onderbuikblues. Net zoals Arne Sierens toont ze de onderkant van de samenleving met humor en fantasie. Ze bezit een heldere blik op de dramatische verhoudingen tussen personages en zet die ongecompliceerd op scène. What's not to like?

Voor de tweede keer - na ‘Onschuld' - grijpt Alize Zandwijk in coproductie met KVS terug naar een tekst van Dea Loher. Het is niet onterecht dat deze Duitse auteur bekroond werd met de Berliner Literaturpreis en dat haar laatste werk ‘Das letzte Feuer' door het tijdschrift Theater Heute uitgeroepen is tot Stück des Jahres. Bevroren emoties ontdooien in de woordenlente van haar pen en zielen van zonderlinge personages gapen als een open wonde.

‘Het laatste vuur' vertelt ons het weinig optimistische verhaal van een vergeten buitenwijk. Een jongen die achter zijn rode bal aanrent, wordt het slachtoffer van een achtervolging. Het dode kind laat een leegte achter bij de wijkbewoners. Hun lot neemt onder de ontmoetingen een drastische wending. Ze worden geconfronteerd met dat wat hen samenbrengt. En het is net deze confrontatie dat hen weer uiteendrijft. Weg uit de wijk.

De scène is wit zoals een onbeschreven blad. Even bleke personages verenigen zich vooraan op het podium. Hun gezamenlijke geschiedenis is als een tergende jeuk. Het vormt rode vlekken in de maagdelijke sneeuw en op hun bleke huiden. De beeldrijke taal van Dea Loher krijgt op een fantasierijke manier gestalte in het koude universum van Alize Zandwijk. Niet alleen het oog, maar elk zintuig wordt bespeeld in deze theatrale wereld. Onze rillingen komen tot rust aan de warme kachel en de geur van gebakken ajuin boort een hongergevoel aan. De schilderachtige sfeer zindert door ons hele lichaam.

Hoewel deze voorstelling de juiste formule bezit, lijkt de chemie toch niet helemaal te kloppen. In een gevorderd stadium van Alzheimer staat de grootmoeder keer op keer oog in oog met het verlies van haar kleinkind. De pijn is als een sisyfuskwelling en haar lot is het meest tragische van het hele verhaal. Geen gespierde held, maar een tengere en kwetsbare heldin wordt hier ten gronde gebracht. Goele Derick vertolkt spijtig genoeg een komisch, karikaturaal afkooksel van dit sterk personage. Het stuk verliest haar fundamenten wanneer ze haar stem gekunsteld veroudert en te hard probeert het publiek aan het lachen te krijgen - wat haar weliswaar lukt.

De humor ligt aan de oppervlakte en dat is een sterk te betreuren zaak. Er zat veel meer in de cynische situaties, maar Alize Zandwijk en haar cast slagen er niet in om de verwrongen lach bij ons op te wekken. Ze serveert de twee uur lange theatertekst op gitzwarte wijze met een beetje stroop. En dat maakt het bikkelhard voor ons om deze marathon uit te lopen. In de sprint moet ze Arne Sierens dus toch lossen. Maar misschien is dat simpelweg een kwalijke vergelijking, aangezien ‘Het laatste vuur' ons moreel en emotioneel verslagen achterlaat.

Bregt Van Wijnendaele

© Cutting Edge -- 07 Mar 2009
images © Leo van Velzen

Reageer