Sherlock - 'The Final Problem'

Hoe hebben de makers in hemelsnaam hun eigen reeks zo - excuseer ons taalgebruik - naar de kloten geholpen? Seizoen 4 in het algemeen en ‘The final problem’ in het bijzonder hadden heel wat problemen – daar komen we zo meteen aan – maar één ding hield ons recht: de acteerprestaties van Cumberbatch, Freeman en co. Was de pure emotie na de omhelzing van Sherlock en John maar het laatste beeld van de reeks geweest! Ook Una Stubbs (Mrs. Hudson) schitterde, nog scherper en meer rechtdoorzee dan eerder. Puur scenografisch gezien konden we ook niet klagen over meesterlijke overgangen en intrigerende opstellingen, maar dat bleek vaak l’art pour l’art. Het betekende niets.

Mark Gatiss zei schertsend in een interview dat mensen die ‘Sherlock’ te ingewikkeld vinden maar een kinderboekje moesten gaan lezen. We hebben persoonlijk niets tegen een ingewikkeld verhaal, maar het moet op z’n minst de buitengrenzen van het begrip geloofwaardig raken, in de fictieve wereld die de makers steen voor steen gebouwd hebben. Gatiss en Moffat gaven in seizoen 4 geen moer om die interne logica. Ze spraken vorige afleveringen tegen, verzamelden Chekhov’s guns, lieten karakterontwikkeling vierkant draaien en gooiden goedkope narratieve elementen in het rond alsof ze vergeten waren dat ze zich net daar seizoenen lang tegen hadden afgezet.

De kaas heeft bijgevolg zulke grote gaten dat Sherlocks viool erdoor kan. Hou je vast. Zus Eurus Holmes is psychotisch en wordt afgebeeld als een gedateerde psychiatrische patiënte (denk ‘The ring’) maar is tegelijkertijd zo georganiseerd dat ze haar gevangenis heeft omgebouwd tot een persoonlijk Saw-themapark. Haar superbrein omzeilt elke plotbelemmering (eurus ex machina), hersenspoelt elke tegenstand en ergens verkracht ze ook haar vrouwelijke bewaker, want why not. We ontdekken na wat dodelijke spelletjes met Sherlock dat zij aan de basis ligt van zijn kindertrauma. Moriarty voorspelt op wie Sherlock zijn pistool zou richten in een reeks kleffe reactievideo’s -  terwijl de logische Moriarty uiteraard al een hele andere uitkomst had voorzien in de aflevering ‘The Great Game’. 

Tijdens het kijken ergerden we ons nog veel meer aan het gebrek aan consistentie in de persoonlijkheden van de karakters. Mycroft die onpasselijk wordt? Sherlock die Watson negeert bij hét alarmwoord? Sherlock die geen glas meer herkent? Dokter – “I can break every bone in your body while naming them” - Watson die kindbeenderen eerst aanziet voor hondenbeenderen? Waren de makers trouwens vergeten dat ze Molly vorig seizoen haar crush op Sherlock op een mooie manier hadden laten ontgroeien? Dat en tientallen andere (kleine) dingen schreeuwden: “collectief geheugenverlies bij de crew! We verlaten onze realistische setting en kiezen voor magie, helderziendheid en horror!”

Dat lijstje is nog maar het begin van een karrenvracht half aangekaarte, maar onbeantwoorde vragen die we niet allemaal in onze tekenlimiet krijgen. Deze belangrijke nog net. Waarom propten de makers tonnen referenties – in tekst en subtekst – in hun serie die een aandachtige lezer deden concluderen dat er wel iets meer had kunnen zijn tussen John en Sherlock. Dat was het wereldschokkende, het historische televisiemoment waar het marketingteam ons warm voor maakte… dachten we. Het bleek iets anders te zijn: hoe de makers van een topserie eindigden op een onbegrijpelijk dieptepunt. Exit logica. Enter richtingloos plot en loze homomoppen. Uit luiheid? Uit arrogantie? Voor de dolle pret en de absurditeit? Holmes mag het weten.

Details TV
Uitgezonden op:
15/01/2017 - 22u00
Zender:
Speelduur:
90 min.