Person of Interest, seizoen 5

Uitloggen in stijl

Zoals de oude volkswijsheid zegt: aan alles komt een einde. En dus ook aan ‘Person of interest’, de thrillerreeks van Jonathan Nolan waarin twee artificiële intelligenties strijden om de controle over de nationale veiligheid van de Verenigde Staten, en bij uitbreiding die van de hele aardkloot. Reden genoeg om “Just what do you think you're doing, Jonathan?” te denken, maar niets is minder waar. Hoewel de premisse klinkt als een verhaal waar alleen diehard geeks voor warmlopen, levert ‘Person of interest’ nu al vijf reeksen lang topfictie op met interessante ideeën, spannende verhaallijnen en vooral boeiende personages.

We hebben in onze vorige reviews al vaak genoeg de loftrompet gestoken over ‘Person of interest’ en dat is nu niet anders. Met dit vijfde seizoen breien de makers een perfect einde aan een reeks die met elke jaargang een nieuwe laag aan het verhaal toevoegde. En dat is met deze laatste reeks ook weer het geval. Met team Machine wederom op de vlucht is de strijd tussen goed en kwaad nu helemaal losgebarsten en moeten Finch, Root en Reese koste wat kost The Machine weer online zien te krijgen om de wereld te behoeden voor de kwaadaardige supermachine Samaritan.

Meer weggeven van de plot zou zonde zijn, want met dit seizoen trekken bedenker Jonathan Nolan en zijn collega’s meer dan ooit de kaart van de intrige en suspense en dat zorgt voor een bingewaardige kijkervaring waar zelfs grote broer Christopher (bekend van kleine arthousesuccessen zoals ‘Inception’ en ‘The Dark Knight’) een tikkeltje jaloers op mag zijn. De makers gaan in dit laatste en ingekorte seizoen all out (zelfs de president is niet meer veilig) en dat zorgt voor een compact seizoen dat je als kijker meer dan ooit op het puntje van je stoel brengt met verrassende twists en retespannende scènes. Maar de grootste verdienste van ‘Person of interest’ blijft zonder meer de sterke evolutie die het de afgelopen jaren doormaakte: van de bij momenten wat aanslepende dertien-in-een-dozijn procedural naar de spannende technothriller met ethische vraagstukken. Dat allemaal verpakt in een strak jasje met een puike soundtrack (de muziek in de allerlaatste aflevering is een ervaring op zich) en vooral ook met sterke acteerprestaties. Zo behoort de dreigende monoloog die Harold Finch (Michael Emerson) in een van de laatste afleveringen brengt zonder meer tot de beste scènes die we de afgelopen jaren op televisie zagen. Zelfs Walter “I’m the one who knocks” White zou het niet droog houden.

Aan alles komt een einde, en bij zo’n einde hoort ook een afscheid. Hadden we ‘Person of Interest’ graag nog wat langer op de buis gezien? Uiteraard. Maar de mooiste dingen duren best ook niet te lang. Met dit vijfde seizoen zeggen de makers adieu op een absoluut hoogtepunt en dat is benijdenswaardig. Vooral voor een reeks waarvan je op het eerste gezicht niet verwacht dat deze je mee in het konijnenhol sleurt voor zo’n heerlijke kijkervaring. Maar met de interessante personages die Nolan creëerde, is iedere minuut van deze reeks de moeite waard. Een perfect einde van een bijna perfecte reeks.

Extra’s****: Op deze blu-ray vind je naast alle dertien afleveringen ook een registratie van het bezoek van cast en crew aan Comic Con 2015 en twee extra filmpjes die inzoomen op dit allerlaatste seizoen.