Person of interest, seizoen 4

Welcome to the machine

Terwijl bedenker Jonathan Nolan zich bezighoudt met zijn volgende project (‘Westworld’, een HBO-serie over op hol geslagen robots in een futuristisch westernpretpark), kunnen wij hier in tussentijd eindelijk genieten van het vierde en voorlaatste seizoen van ‘Person of interest’. De serie waarin Harold Finch (Michael Emerson) en Mr. Reese (Jim Caviezel) met behulp van The Machine (een superintelligente AI) misdaden oplossen vooraleer ze plaatsvinden. Of dat was toch de originele opzet van de reeks. Gedurende de afgelopen seizoenen lieten de makers deze opzet meer en meer varen en kozen ze voor meer intrige, samenzwering en spanning, met als hoogtepunt de introductie van Samaritan, de evil twin van The Machine. En met de spannende cliffhanger van het vorige seizoen in het achterhoofd, moest dit seizoen zonder meer een game changer worden.

Even recapituleren: toen Harold Finch The Machine creëerde, wist hij dat het apparaat ooit in verkeerde handen zou vallen. Daarom besloot hij alle toegang tot zijn uitvinding te blokkeren en het apparaat op zichzelf te laten voortleven. Maar alle pogingen om The Machine geheim te houden bleken nutteloos toen het mysterieuze Decima Technologies de plannen toch in handen kreeg en een eigen versie bouwde: Samaritan. Decima gooide het op een akkoordje met de Amerikaanse overheid en kan zo al zijn schimmige zaakjes in stilte uitvoeren. Slechts een paar mensen staan hun plan nog in de weg: het team achter The Machine, met naast Caviezel en Emerson ook nog Sarah Shahi en Amy Acker als respectievelijk Shaw en de mysterieuze Root. Ondergedoken en met een valse identiteit, proberen ze vanuit de schaduw Samaratin en Decima te stoppen. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Zeker nu ook The Machine zelf van de radar verdwenen is.

‘Person of Interest’ stak steeds boven de middelmaat uit, maar wist pas echt in het derde seizoen zijn potentieel te benutten. Door de nadruk meer op het overkoepelende verhaal te leggen, wist de reeks meer en meer onze aandacht vast te krijgen en ons doen verlangen naar meer van het prachtig uitgekiende plot. De manier waarop de scenaristen de voor- en nadelen van zo’n superintelligente surveillanceapparaat aankaarten, voelt actueel en zorgt zo voor scherpe observaties en plotlijnen. In deze vierde reeks gaan de makers op hetzelfde elan verder, maar nog meer dan in het vorige seizoen voelen de reguliere afleveringen wat als een tang op een varken aan. Die episodes blijven onderhoudend, maar staan de hele Machine vs Samaritan-plotlijn wat in de weg. Dat zorgt vaak voor doodse momenten dit seizoen, waardoor het hemeltergend wachten is tot je het volgende puzzelstukje van het overkoepelende verhaal krijgt. Dat is zonder meer een bewijs van het straffe verhaal dat Nolan en de zijnen uit hun mouw weten te schudden, maar het blijft vooral frustrerend voor ons.

Dat het volgende seizoen drastisch ingekort werd, is daardoor een vloek en een zegen tegelijk: een vloek omdat we nog maar twaalf afleveringen van deze reeks te goed hebben, maar een zegen omdat we nu zonder meer in één rechte lijn naar de finale gaan. Een finale die nog lang zal nazinderen als we de laatste minuten van dit seizoen als een voorbode mogen beschouwen. Of om het met de woorden van Pink Floyd te zeggen: “Welcome my son, welcome to the machine.”

Extra’s***: Een korte docu over de muziek gecomponeerd door Ramin Djawadi, ook verantwoordelijk voor het iconische ‘Game of thrones’-deuntje. Verder een blik op de nieuwe decors, bloopers en een registratie van het panelinterview tijdens Comic Con 2014.

Details TV-DVD
Speelduur:
40 min.
Info:

Nu verkrijgbaar op dvd en Blu-Ray