Person of interest, seizoen 3

Elk seizoen beter

Je kent het waarschijnlijk wel: dat moment vlak na de laatste aflevering van de topreeks die je – hoewel je jezelf had voorgenomen om het dit keer rustiger aan te doen – in een paar dagen tijd bekeken hebt. Van de opwinding stuiter je nog wat na op het puntje van je zetel en je hebt maar een missie: iedereen die je kent moet deze reeks gezien hebben. Ja, zelfs jij, tante Rosa! Maar dan komt het. Ondanks alle enthousiaste lofzangen (De plotlijnen! De acteurs! De muziek!) krijg je het volgende antwoord: “Ik zal het op de lijst zetten.” De zeven ergerlijkste woorden voor elke fanboy en -girl op deze aardkloot. Want zoals uit onafhankelijk onderzoek gebleken is, staat ‘De Lijst’ synoniem voor een ellenlange lijdensweg waar zelfs Kafka een lichte hoofdpijn aan zou overhouden. “Eerst nog die twintig andere reeksen (die al enkele seizoenen over hun hoogtepunt heen zijn) en dan zal ik die serie misschien ook eens een kans geven,” zou een betere interpretatie van die woorden zijn.

Maar goed, dat alles om maar te zeggen dat we onvoorwaardelijke fans zijn van ‘Person of interest’, de high concept-thriller die Jonathan Nolan enkele jaren geleden uit zijn mouw schudde. Om even op te frissen: in ‘Person of interest’ volgen we Harold Finch en Mr Reese, een rijke computerprogrammeur en ex-militair die met behulp van The Machine, een artificiële intelligentie gecreëerd door Finch, misdaden in New York oplossen voordat ze effectief gebeuren. Een nadeel: ze krijgen enkel het rijksregisternummer van hun (hier komt ie) person of interest. Of die persoon het slachtoffer of de dader is, moeten ze zelf uitzoeken.

Mochten we iets van wijn kennen, dan zouden we deze reeks vergelijken met een succulent exemplaar dat beter wordt met de jaren. Maar aangezien we meer van het pintjesuniversum zijn, zullen we het bescheidener houden. Want hoewel de eerste twee seizoenen nog braaf het stramien van de gemiddelde procedurereeks (denk ‘CSI’,’ Law & Order’,…) volgden, laten de scenaristen die aanpak nu meer en meer vallen. In plaats daarvan concentreren ze zich meer op het achterliggende verhaal, en daar ligt ook de sterkte van deze reeks: de grootsheid die achter het geheel schuilt. Van achterkamerpolitiek en ethische kwesties over privacy en artificiële intelligentie, tot malafide organisaties die The Machine zelf in handen willen krijgen. Het zorgt ervoor dat ‘Person of interest’ meer dan ooit in de actualiteit gegrond is, en dat maakt het zo interessant.

Met een razend spannende finale is dit derde seizoen zonder meer een game changer. De makers zijn niet bang om hun reeks op losse schroeven te zetten en dat loont. ‘Person of interest’ durft risico’s nemen. Niets of niemand is veilig en dat is in dit derde seizoen meer dan ooit voelbaar. Een extra reden dus om van de heerlijke acteerprestaties te genieten. Dat Jim Caviezel de ideale Batman zou zijn maakt hij hier eens te meer duidelijk en ook Michael Emerson is goed op dreef als Harold Finch. Maar de echte ster van de reeks is zonder twijfel Amy Acker die voor haar Root (vorig seizoen dé bad girl) de perfecte lijn tussen girl next door en psychopaat weet te bewandelen.

Laat die twintig andere reeksen dus even aan de kant en laat je inpakken door dit heerlijk stukje televisie.

Extra’s****: Een blik achter de schermen, audiocommentaar bij de finale door Michael Emerson, bloopers en een registratie van het ‘POI’-panel tijdens Comic Con. Hoofdmoot is een gesprek waarin de makers met experts in discussie gaan over artificiële intelligentie. 

Details TV-DVD
Uitgezonden op:
08/07/2015 - 12u15
Speelduur:
40 min.