Girls, seizoen 4

Still going strong

Geen personage dat zo ergerlijk, maar tegelijk even herkenbaar is als Hannah Horvath, het televisionele alter ego van 'Girls'-bedenkster Lena Dunham. Hannah is zowat het cliché van de zelfingenomen millenial, de antiheld van de 21ste eeuw. Iemand wiens wereld enkel rond haar eigen ego draait en niet toelaat dat anderen een mening hebben die iet of wat afwijkt van de hare. Hannah is het personage dat in eender welke sitcom tweede viool zou spelen tegenover de quirky girl next door (hallo, Zoeey Deschanel!) maar hier de volledige reeks draagt. 'Girls' is zonder meer de meest treffende representaties van hoe het is om als twintiger op te groeien in een maatschappij die bol staat van de keuzes waarvan slechts een handvol de juiste zijn. Maar Hannah... zij zal nooit iedereens beste vriending worden.

Toch slaagt Dunham er telkens in om je met Hannah te doen meeleven. Hannah kampt met dezelfde problemen die iedereen ooit te verwerken krijgt en dat maakt haar herkenbaar, hoe grotesk haar karakter ook mag zijn. Wat wil ik met mijn leven? Heb ik de juiste keuzes gemaakt? Wat is dat toch allemaal met de liefde? Allemaal vragen waarop ook Hannah maar moeizaam de antwoorden vindt. En telkens wanneer ze eindelijk lijkt te weten waar ze heen wil, krijgt ze het als een mokerslag terug in haar gezicht. 'Girls' gaat niet over de juiste keuze maken, maar wel over hoe om te gaan met alle foute beslissingen. Je supportert niet om hoe goed Hannah het doet, maar wel opdat ze eindelijk eens een keuze maakt die haar niet verder de dieperik intrekt.

Dat lijkt aan het begin van dit seizoen eindelijk te lukken. Hannah trekt naar Iowa om te gaan studeren. Maar 'Girls' zou 'Girls' niet zijn als Hannah dat niet op haar eigen manier weer naar de haaien helpt. De hele Iowa-verhaallijn is in se niet alleen een louterend moment voor Hannah zelf, maar ook voor de kijker. Drie seizoenen lang kregen we altijd wel te horen dat Hannah een uitstekend schrijver is, maar we kregen daar nooit echt een bewijs van. Wanneer Hannah zich onder andere mensen begeeft, krijgt ze eindelijk een spiegel voorgehouden die haar duidelijk maakt dat ze niet de perfecte persoon/schrijver/… is die ze denkt te zijn. Dat maakt haar kwetsbaarder - ook al ziet ze het zelf zo niet in - en trok ons finaal over de streep om Hannah eindelijk te leren appreciëren voor wie ze is. Ze is misschien niet de meest sympathieke persoon die er rondloopt, maar ze probeert er toch iets van te maken. Al is dat met hele kleine stapjes.

En zo vergaat het ook de rest van de vrienden, al bleven hun verhaallijnen dit seizoen net iets te mager. Marnie bouwt verder aan haar muziekcarrière en Jessa… blijft Jessa. Het is uiteindelijk Shosanna die – en dat al sinds het begin van de reeks – de grootste evolutie doormaakt. Ook zij krijgt haar klappen te verwerken, maar komt er enkel maar sterker uit en blijft ondertussen haar heerlijke hilarische zelve. Want jawel, ondanks alle problemen die de vier vriendinnen voorgeschoteld krijgen blijft humor een belangrijk onderdeel van de reeks. En het is Hannahs gay best friend Elijah die zich zonder meer van die taak kwijt. Andrew Rannells verandert elke zin een snedige oneliner en maakt van elke scène meteen de zijne.

Na vier seizoenen gaat ‘Girls’ nog steeds koppig verder zonder aan kwaliteit in te boeten. De scherpe randjes die het eerste seizoen zo kenmerkte zijn er ondertussen wel af, maar de reeks blijft zonder twijfel een fantastische weergave van een generatie. Welke dat ook moge zijn.

Extra’s ***: Commentaartracks en filmpjes met extra duiding bij de afleveringen.

Details TV-DVD
Speelduur:
25 min.
Info:

Te bekijken op Acht en via Play More van Telenet

Vanaf 25 januari te koop op dvd