'Game of thrones', seizoen 8, aflevering 3-4

Geweld zonder gevolgen: hoe de wereld van ‘Game of thrones’ ineenstortte

Doorwrochte acteerprestaties? Check! Fenomenale kostuumontwerpen? Check! Betoverende soundtrack? Check! Ontknopingen waar een publiek al acht (als kijker) tot drieëntwintig jaar (als lezer) op zit te wachten? Check! Maar om al deze elementen in een vloeiend en begeesterend slotseizoen te gieten, heb je nog één cruciale bouwsteen nodig: een coherente en geloofwaardige verhaalontwikkeling. Makers David Benioff en D.B. Weiss gaven ons in de derde aflevering dan ook het meest shockerende sterfgeval in Westeros ooit: dat van de reeks zelf.

‘Game of thrones’ was een unieke reeks omdat ze vasthield aan een ijzersterke interne logica. De wereld op het scherm was enorm. Families, standen en zelfs rassen hielden er hun eigen gewoontes en godsdiensten op na. Het aantal hoofdpersonages was indrukwekkend en hun driedimensionale uitwerking al evenzeer. Maar de wereld op het scherm was hard. Niemand kwam je redden. Vraag dat maar aan Ned Stark. De wereld op het scherm was geloofwaardig. Een arakh kon niet in een harnas doordringen. Draken groeiden traag. Als personage moest je leven met de gevolgen van jouw acties. En ergens in het Noorden, ver weg van de frivole spelletjes om de IJzeren Troon, groeide een leger van ijszombies onder leiding van een millennia-oude generaal.

Maar zonder het publiek op voorhand te informeren, begonnen Benioff en Weiss de regels te herschrijven – lang voor die ene geïsoleerde Valyrische dolksteek. In seizoen vijf maken we kennis met de lege wereld van Dorne die enkel gevuld blijkt met slechte dialogen. In seizoen zes leren we dat Arya een levensgevaarlijke buikwonde gewoon van zich af wandelt. Even later blaast Cersei de Sept van Baelor op zonder dat in de afleveringen daarna nog maar gerept wordt over de gevolgen, mogelijke opstand of zelfs oorlogsverklaring van de andere huizen. En in seizoen zeven loopt Gendry, die nog nooit in zijn leven sneeuw gezien heeft, alleen en zonder een gram bevoorrading, van ergens in het Noorden tussen duizenden ijszombies naar De Muur. Waarom ging de Wacht in de eerdere seizoenen dan ook niet joggend op verkenning als het toch zo simpel was?

De interne verhaallogica werd dus langzaam uit het venster gekieperd maar in dit achtste seizoen is ook de vastgestelde intelligentie van de personages sterk achteruit gegaan. Het verdedigingsplan voor Winterfell moest blijkbaar gewoon coole beelden opleveren. Alle inconsistenties, totaal gebrek aan context en ronduit belachelijk hoge overlevingskansen slaagden er bovendien in om retro-actief een heleboel momenten en zelfs verhaallijnen te verpesten. Straf! Waarom hadden we ons zeven seizoenen zorgen gemaakt over de ongenadige Night King? Domme kijker toch! De grote vijand is een zatte Cersei en haar vuilgebekte piraat, duh.

Het einde moet blijkbaar gewoon knallen en niet meer kloppen. Misschien is de missie van de Night King toch geslaagd, want heel wat personages lijken hun eigen geschiedenis of gewone tactieken vergeten te zijn. Zo kan de wandelende plottwist Euron één van Dany’s draken vanop een boot naar beneden schieten. Want verrassing! De personages zijn verworden tot pionnen op een bord: gevoelens, dilemma’s, natuurwetten en thema’s doen er allemaal niet meer toe. Ze moeten gewoon op tijd op hun stip staan. Westeros is cliché en klein geworden. Zoals Ghost teleurgesteld zijn kopje boog, zien wij de laatste afleveringen tegemoet.

Details TV
Zender:
Info:

Seizoen 8, aflevering 3
Seizoen 8, aflevering 4