Game of Thrones, seizoen 6, afl. 1-3

Fenomenale start gaat terug naar de bron

Game of Thrones mag zich dan wel afspelen in een fictieve wereld vol draken en ijszombies, toch is één van de redenen achter het succes van de reeks het menselijke aspect en de uitgediepte personages. Zelfs over de White Walkers zouden we niet zomaar durven zeggen dat ze prototype kwaadaardig zijn, want George R.R. Martin schreef nu eenmaal een wereld vol twijfelachtige grijstinten. Seizoen vijf boette in aan emotionele impact ten voordele van actie. Voor dit nieuwe seizoen keerden de makers gelukkig terug naar wat Game of Thrones groot heeft gemaakt: loyaliteit, politiek en intrige.

Voor wie even wil weten waar alle belangrijke spelers ook alweer uithingen, verwijzen we je graag naar dit overzicht. De wereld van Westeros en Essos laat zich niet zomaar samenvatten. De eerste aflevering van het zesde seizoen voelde dan ook aan als een schaakspel, waarin alle stukken zorgvuldig op de juiste plaats gezet werden. Daarbij vergeten we bewust de belachelijk eenvoudige afslachting van Huis Martell door de Sand Snakes – het abrupte einde van een plotlijn zonder oriëntatie. Opgeruimd staat netjes.

Dan spendeerden we liever wat meer tijd aan de Muur waar werkelijk alles juist zat. Van de dreigende openingsscène (direwolf Ghost die voor het eerst huiverachtig huilde) tot de fenomenale spanning tussen Davos (Liam Cunningham) en Alliser Thorne (Owen Teale). Carice Van Houten liet een hele andere Melisandre zien: breekbaar, cynisch en stokoud. De twijfel over Jon werd er lang genoeg ingehouden en vooral de ontreddering na de herrijzenis was briljant. Nee, Jon gaat niet onmiddellijk op wraakmissie. Hij en Davos hyperventileren gewoon even. Verrassend menselijk en een van de sterkste acteerprestaties van Kit Harington in Game of Thrones tot nu toe.

Nog in het Noorden zagen we ook sterke prestaties van Sansa (Sophie Turner) die eindelijk een echte vertrouwenspersoon heeft, Theon (Alfie Allen) die zijn oude zelf wordt en Brienne (Gwendoline Christie) die haar eed kan vervullen. Via Theon werd ook een handig bruggetje gemaakt naar Pyke. De thuis van de Greyjoys was al een tijdje niet meer in beeld gekomen maar zowel qua setting als qua dialogen zou dat wel eens onze nieuwe favoriet kunnen worden. Terwijl Balon Greyjoy zich zwalpend aan de brug vastklampt, verkondigt broer Euron doodleuk: 'I am the Drowned God. From Oldtown to Qarth, when men see my sails, they pray'. Damn!

Zowel in King’s Landing als Meereen zitten de zaken muurvast. Arya traint opnieuw – maar dit keer in een hogere versnelling. Daenerys daarentegen bevindt zich opnieuw in een ondergeschikte positie en is nog steeds onderweg, maar dit keer wel naar een bijzondere bijeenkomst die haar (als ze het goed speelt) een heel nieuw leger zou kunnen opleveren.

Het niveau ligt dus hoog. Zowel qua verhaallijn en qua overgangen als qua tempo en spanningsbogen doet seizoen zes tot nu toe alles wat we hadden durven dromen. Door de tijdreisjes van Bran en Three-Eyed Raven waren we bovendien toeschouwer van één van de meest ingenieuze stukken gevechtschoreografie van Game of Thrones. En het beste was misschien dat naast het spectaculaire effect (Arthur Dayne met twéé zwaarden) alweer het menselijke de bovenhand haalde. De spijt in Daynes en Starks stem omdat ze ondanks het respect voor elkaar het zwaard moesten trekken. Bran moet nog even wachten om te zien wie er zich in die toren bevindt (en wij ook). Maar we kunnen al zeggen dat dit wel eens het beste Game of Thrones-seizoen ooit zou kunnen worden.

Details TV
Uitgezonden op:
09/05/2016 - 14u45
Zender:
Speelduur:
55 min.