'Game of thrones', Afl. 1-4

Met vier afleveringen van ‘Game of thrones’ achter de kiezen is het zevende seizoen al over de helft. Grote gebeurtenissen volgen elkaar in hoge snelheid op, maar toch slagen showrunners Weiss en Benioff erin ruimte te scheppen voor rijk gevulde scènes en intieme dialoog.

De verhaallijnen plooien zich samen en referenties naar eerdere afleveringen vallen je ook met bakken te beurt. Maar daardoor voelt die efficiëntie soms verstikkend: elke scène lijkt zorgvuldig geboetseerd om als puzzelstuk perfect in het end game-plaatje te passen of om de juiste herinnering op te roepen bij de kijker. 

We mogen ons geen vragen stellen bij Cersei's straffeloze troonsbestijging, en ook niet over het feit dat Arya toch een dikke week Walder Frey was, dat Euron Greyjoy schepen kan vervaardigen uit een eiland waar naar ’s mans eigen woorden niets anders dan duivenpoep te vinden is en vooral: dat niemand van de Lords in het noorden zich afvraagt waarom de Lord Commander van de Night’s Watch zich überhaupt de voormalige Lord Commander kan noemen, zonder het dan nog maar over zijn verrijzenis te hebben.

In dat opzicht gaat de show nu te snel: vervelende vragen worden niet meer op het scherm beantwoord. Dat laat wel tijd vrij voor even fraaie als noodzakelijke sfeerschepping en dialogen tussen personages die de kijker al wel goed kent, maar die elkaar niet (meer) kennen. De ontmoeting tussen Daenerys en Jon in aflevering 3 (****) nam bijna twintig minuten in beslag en ademde spanning. De secure opbouw, het krachtspelletje en de visuele pareltjes die Dragonstone als vanzelf lijkt op te leveren, waren een wereld van de verschil met een aantal andere stijve dialogen uit aflevering 1 (***) en 2 (***).

Enkele welgemikte citaten, al dan niet terugroepingen naar vroege afleveringen, garandeerden kippenvel. “Tell them Winter came for House Frey”, “chaos is a ladder” of “that’s not you” waren eens te meer perfect in sync met de soundtrack. Iets ontheemder voelden we ons bij bepaalde overgangen in aflevering 2. Waren dat knipogen van de regisseur? Wilde die de soep-en-strontmontage van aflevering 1 overtreffen in komische zinloosheid? In elk geval haalde het ons, door z’n on-thronesachtige karakter, helemaal uit het verhaal.

Ook de zeeslag was een beestje apart. Donker, maar haast glitterend door de vuurbollen. Een onaantastbare, doch meermaals neergestoken Euron. Een Alfie Allen, die alsjeblieft, dankjewel een of andere prijs verdient voor zijn gelaagde vertolking. Ook de slag om Casterly Rock werd apart in beeld gebracht, met Tyrion die beschrijft wat de kijker ziet. Mooi om zo de verstreken tijd te overbruggen, maar desalniettemin niet zo’n spannende vertelstijl.

Het visuele en structurele meesterwerk zat ‘m het field of fire van aflevering 4 (*****). Zelden leefden we zo mee met beide zijden van een slag, zelfs met Lannisters. Wilden we nu dat Bronn Drogon neerschoot of dat Drogon Bronn roosterde? In de laatste tien minuten vielen we bijna van het puntje van onze stoel. Wat een opbouw (de schreeuwen achter de heuvel), wat een details (de veraste soldaat), wat een rol voor Jaime (die eindelijk een eervol ridder werd), wat een emoties op het gezicht van Peter Dinklage… Oorlog in al zijn gruwelijke facetten, een strijd in het vuur als tegenhanger van de strijd in de sneeuw tijdens ‘Battle of the Bastards’. Het is geen vrijgeleide voor snelle afslagen elders in het verhaal, maar het maakt ons in elk geval net iets vergevingsgezinder.

Details TV
Uitgezonden op:
07/08/2017 - 3u00
Zender:
Speelduur:
50 min.