Den elfde van den elfde, afl. 1

Prins carnaval van Knorrendonk

Aangenaam verrast, dat kunnen we wel zeggen na de eerste aflevering van ‘Den elfde van den elfde’, de nieuwe fictiereeks van Tom Van Dyck en Alice Reys. Na ‘Van vlees en bloed’ hadden de verwachtingen waarschijnlijk veel hoger gelegen, maar door het wisselvallige ‘Met man en macht’ gingen we zonder al te grote hoop voor het televisiescherm zitten. Een bevredigende strategie, zo blijkt. Want wat volgde, was het oude vertrouwde recept dat Van Dyck al eerder afleverde, maar dit keer met een eigenzinnige twist die de reeks een unicum in de Vlaamse tv-fictie maakt. Al bleef het voor de rest al bij al wel een makke eerste aflevering.

‘Prins carnaval van Knorrendonk’ deed in ieder geval wat het moest doen. De arena zetten, de personages introduceren en het conflict aanwakkeren. In het gehucht Kerke verkiest de Raad van Elf op elf november de nieuwe Prins Carnaval, en net zoals de voorgaande vijfendertig jaar is die eer opnieuw weggelegd voor varkensboer Hubert Geunings. Tijdens de carnavalsweken zwaait hij de scepter in het tijdelijk tot Knorrendonk omgedoopte dorpje, maar dit jaar steekt een hartinfarct daar een stokje voor. 'Den bompa is versleten', en dus moet er, dik tegen zijn zin, een opvolger komen.

Reuring, ophef en consternatie: het is een constante in Van Dycks werk. Het dorpsleven met zijn grote en kleine emoties. Straten die geplaveid liggen met leugens, mislukte dromen en bedrog. Zeugen baren hun biggetjes en verlaten wegen doorkruisen de verlaten akkers en weiden. Het voelt allemaal heel vertrouwd aan. Misschien zelfs iets te vertrouwd. Reys en Van Dyck voelen zich thuis in het besloten Vlaamse leven, maar het wordt pas echt interessant wanneer ze het kneuterige Vlaanderen links laten liggen en hun fantasie laten werken in dromerige muzikale sequenties. Dat de schilderijen van Ensor de begingeneriek sieren, is waarschijnlijk geen toeval.

Die intermezzo’s die Van Dyck en Reys inlassen zijn zonder twijfel de grootste eyecatchers van ‘Den elfde van den Elfde’. Het past natuurlijk ook perfect in het thema van de reeks. Carnaval, het feest waar iedereen een masker opzet, maar waar ze evengoed afvallen. Hetgeen men niet kan zeggen, kan men wel zingen. De overgangen gebeuren haast natuurlijk en doen een frisse wind waaien. Het doet wat denken aan de Britse klassieker ‘The singing detective’ of het Nederlandse ‘’t Schaep met de vijf pooten’, maar Reys en Van Dyck doen er hun eigen ding mee. Belangrijker: ze lijken niet in de val te trappen om van hun muzikale passages louter een gimmick te maken. De liedjesteksten zijn charmant en Jan Decleirs solo had een heerlijk bevreemdende sfeer. Spijtig dus dat het nummer daarvoor visueel wat achterwege bleef. Reys en Van Dyck leken niet echt te weten hoe ze de carnavalisten in beeld moesten brengen, wat voor een valse start zorgde.

Maar goed, televisie blijft nog altijd het medium waar de scenarist koning is, en op dat vlak lijkt het wel snor te zitten. Al valt er voorlopig weinig te zeggen. ‘Prins carnaval van Knorrendonk’ begon pas tegen het einde echt op gang te komen, waarna we met een ‘is het dat nog maar’-gevoel achterbleven.

Om uiteindelijk de vergelijking met ‘Van Vlees en Bloed’ toch een keer te trekken: weinig vlees zat er aan deze eerste aflevering nog niet. Helemaal overtuigen deed ‘Den elfde van de elfde’ nog niet en het valt dus af te wachten wat Reys en Van Dyck komende zes afleveringen uit hun zotskap toveren. ‘Met man en macht’ op zijn carnavals of niet? Wat het ook moge zijn: Alaaf en een gelukkig nieuwjaar.

Details TV
Uitgezonden op:
03/01/2016 - 21u30
Zender:
Speelduur:
45 min.