'Mag ik u kussen' liep een beetje op zijn einde. Het concept had zijn beste tijden gehad, dus besloot Canvas er de stekker uit te trekken. Die begrafenis moet blijkbaar inspirerend geweest zijn, want na een paar maanden kwam 'Een laatste groet' uit de bus.
Het idee is simpel, het is iets waarover iedereen wellicht al eens nagedacht heeft: hoe zou het zijn om je eigen begrafenis mee te maken? Wie zou er zijn, wat zou er gezegd worden? De doden van dienst in dit programma zijn bekende Vlamingen, de treurende gasten zijn andere BV's en comedians. Die laatste nemen de taak op zich om, tussen alle tranen door, herinneringen op te halen aan de betreurde.
Tijdens de eerste aflevering mocht Walter Grootaers de eer opstrijken om als eerste levende de pijp aan Maarten geven. Het programma begint redelijk serieus: er klinkt een nieuwsbericht alsof het echt uit je radio zou komen. De jingles en de bekende stem van Els Aeyels doen je denken dat het wel eens echt zou kunnen zijn dat deze personen gestorven zijn. Als het nieuwsbericht voorbij is begint de introductie, die erg 'Peulengaleis-achtig' aandoet. Een gefloten liedje met een animatie die precies uit een glasraam komt. Wij verwachtten meteen een gniffelende Hugo Matthysen maar kregen enkel Bart Peeters.
Drie van Walter Grootaers' beste 'vrienden' waren opgedaagd om te speechen op zijn begrafenis: Jelle De Beule, Linde Merckpoel en Bart Cannaerts. Zij krijgen een videotestament van Walter te zien en moeten dan leuke dingen verzinnen. Hoe ze het aan hun vrienden zouden vertellen, bijvoorbeeld. Ze krijgen ook foto's te zien van de betreurde, waar ze dan commentaar op mogen geven.
Leuk detail: midden in het publiek zit ene Walter Grootaers, mooi uitgelicht alsof hij recht uit de hemel nog eenmaal terug is gekomen.
De opmerkingen van de vrienden zijn tof gevonden, leuk gebracht. Maar daar knelt ook net het schoentje: soms lijkt het allemaal een beetje té gemaakt. We weten dat het allemaal uitgeschreven is, maar soms is dat gewoon te duidelijk. Je ziet bijvoorbeeld dat Linde Merckpoel niet de podiumervaring heeft van de twee anderen. Ze doet het vlot, maar de anderen hun timing is net iets beter om van geslaagde grappen te kunnen spreken. Bart Cannaerts zit met zijn moppen soms op het randje, maar dat maakt het voor ons net des te grappiger.
Walters dochter Layla maakt ook nog haar opwachting. Ze leest een tekst voor op de begrafenis van haar eigen vader. Het begint als een grap (“Hallo papa, ik ben het, Layla. Je weet wel, één van je grootste hits.”) maar wanneer het einde van haar speech nadert heb je toch even een krop in de keel. Het blijft toch de dochter die haar vader ten grave moet dragen.
Het programma is voor ons te veel uit hetzelfde vaatje van 'Mag ik u kussen?' getapt. De formats lijken enorm op elkaar, enkel de aanleiding om te grappen is veranderd. Naar de begrafenis gaan we wel, uit sympathie, maar naar de koffietafel moeten ze ons niet vragen.
Reageer