Zuidpool & Arsenaal/Lazarus, 'M.A.D.'

Georchestreerde waanzin

Het programmaboekje voor de voorstelling ‘M.A.D.’ van Zuidpool en Arsenaal/Lazarus telt tien pagina’s op hard, vaalgroen papier gedrukt. Alsof het een officieel, militair voorlichtingsdocument betreft. M.A.D. – Mutual Assured Destruction – staat dan ook voor gewichtige materie. Deze ‘gegarandeerde wederzijdse vernietiging’ was een strategisch principe tijdens de Koude Oorlog en gold als een drukkingsmiddel om af te zien van het gebruik van dé bom.

Op het eerste gezicht lijkt het uitgangspunt niet zo heel relevant of actueel. Goed, Trump en Kim Jong-un hebben even met de spierballen gerold en Poetin heeft net verklaard dat hij de grootste heeft, maar dat opbod lijkt stilaan zo potsierlijk te worden dat niemand er nog werkelijk wakker van ligt. Het programmaboekje vraagt zich bij monde van journalist Filip Roegiers af hoe dat gebrek aan bezorgdheid ontstaan is. Vandaag zijn er immers meer nucleaire spelers dan voorheen en het totale wapenarsenaal is dan wel numeriek afgenomen; wat rest is gemoderniseerd en efficiënter gemaakt.

Het antwoord van Zuidpool en Arsenaal/Lazarus zit in de voor de hand liggende dubbele betekenis van het letterwoord. Dat kondigen ze aan met de typische, jongensachtige speelsheid die beide huizen eigen is. Niet alleen de gewichtige bundel bij aanvang, maar ook het valvenbord dat aankondigt dat de voorstelling 72 minuten duurt.

Het culminatiepunt van aanslepende nucleaire onderhandelingen speelt zich af in het jaar 2029. 17 miljard mensen bevolken de aardkloot. Op het tv-scherm achteraan is een militaire parade te zien met Chinese ondertiteling. En eenmaal het licht op beide protagonisten aangaat, is er 72 minuten lang een beeld van een deur te zien. De deur waarachter de hele wereld wacht op een reactie.

Van sommige voorstellingen zou je elke repetitie willen meemaken. M.A.D. is er zo eentje. Je voelt dat Willy Thomas en Sofie Decleir en het Zuidpool-triumviraat Jorgen Cassier, Peter Seynaeve en Koen Van Kaam zich tijdens de voorbereiding kostelijk hebben geamuseerd. Wat eet een Chinees? Wat zegt Mi wanneer ze de telefoon opneemt? Bedenk een bijnaam voor elkaar. Wat symboliseert de communicatie tussen Washington en Moskou tijdens de Koude Oorlog? Juist, de ‘red phone’, de legendarische hotline. Een draaischijf in het jaar 2029.

Van decorum is geen sprake. John lijkt aanvankelijk dronken te zijn – strategie – en terwijl Mi eerst de ijskoningin speelt, zingt ze uiteindelijk een smartlap en stuurt ze zelfs aan op intiem overleg. Onderweg speelt ze nog even dood. Het kostuum van Thomas zit hem niet als gegoten en het zangtalent van Decleir is op zijn retour.

Het is een vederlicht geheel, dat balanceert op het randje van kolder, maar wat een cadeau voor klassebakken als Thomas en Decleir. Ze tonen in feite geen politici, maar mensen van vlees en bloed, die helaas over goddelijke krachten beschikken. Hoe geef je gestalte aan een loodzwaar thema als de nucleaire wapenwedloop? Door de absurditeit van het gegeven centraal te stellen. Hoe is het mogelijk dat de mens zijn mogelijke vernietiging überhaupt mogelijk maakt? En dat in de handen legt van zichzelf?

Ergens halverwege het stuk zinspeelt Mi op het failliet van de mens, in het licht van artificiële intelligentie. Wanneer de mens niet langer de krachten controleert die hij in gang heeft gezet. M.A.D. toont zulke mensen. De Israëlische historicus en filosoof Yuval Noah Harari sloot er zijn invloedrijke boek ‘Sapiens’ mee af: “Is there anything more dangerous than dissatisfied and irresponsible gods who don’t know what they want?”

Details Podium
Georchestreerde waanzin
spel: Sofie Decleir, Willy Thomas
Tekst: Jorgen Cassier
Regie: Peter Seynaeve, Koen Van Kaam, Jorgen Cassier
Kostuums: Andrea Kränzlin
Techniek: David Van Hove, Jasper Vanhalle
copyright foto's: Finn Theunis
Productie: Theater Zuidpool, ARSENAAL/LAZARUS
Location:
Theater Zuidpool
Datum opvoering:
2018-02-28 00:00:00
Datum premiere:
28/02/2018 u