OPUS III - Art.Live.Dance

Kunst en muziek: de perfecte match

"OPUS is not a museum, OPUS is not a party, neither an art exhibition. But all of it at once." Het is de slagzin van OPUS, een nieuw concept in het Brusselse uitgaansleven. OPUS vindt tweemaal per jaar plaats, telkens op een andere ‘exclusieve’ locatie en met een ander centraal thema. Gisteren was het reeds de derde editie, deze vond plaats in de Passage Rogier, ofte een tunnel onder de sporen van het Brussel-Noordstation. Een doorgang tussen de ‘s nachts dode kantoorwijk en de wel erg levendige buurt met een enorme afzetmarkt voor fabrikanten van blacklights.

De muziek werd onder meer verzorgd door rijzende ster John Talabot, die met zijn debuutplaat ƒin ook op CE erg hoge ogen gooide. Ook de Duitser Phillip Wolgast, Fuse resident Pierre en een handvol andere dj’s tekenden van de partij. Verdeeld over een kamer buiten onder de brug en een kamer binnen in de Tower’s art gallery. Dit tweede deed ons terugdenken aan reisjes naar Berlijn. Kraakpandgewijs, witte, kale ytonmuren, loshangende infrastructuur, enkele zetels neergeploft en een draaitafel. Op de muren kregen we hypnotiserende live visuals van Ruddy Candillon en Killing screen.

De kunst tentoongesteld op OPUS heeft altijd een link met numerische, digitale data, maar de uitwerking is telkens anders. Op deze editie stonden installaties en visuele performance centraal. In het tweede deel van de gallerij kon je interactief genieten van enkele originele opstellingen. Meest in het oog springend was ‘Nuages’ van Leon Somov, het creatieve brein, en Darius Zickus, de technicus, beiden afkomstig uit Litouwen. Bij deze installatie werd het stuk ‘Nuages’ uit ‘Trois nocturnes’ van Claude Debussy noot voor noot omgezet in numerische data en getransformeerd in een 5 keer zo lang durende ambient track. We zagen een dreigende zwart/wit projectie van een voorbijtrekkend wolkenpakket, maar wanneer iemand voor een webcam ging staan, verscheen diens contour troebel en ging de ambient luider en vooral dreigender klinken. Op de muren rond de installatie bevonden zich vijf piëzo-elektrische kristallen. Wanneer je op de muur sloeg, hoorde je een pianonoot. Telkens een andere noot, afhankelijk van hoe hard je je hand wou bezeren. Het totaal leverde prachtige interactie met het publiek dat zichtbaar genoot.

Ook leuk was het afstudeerproject van Julien Lepoivre, student aan de ‘Ecole Supérieure des Arts’ in Bergen. ‘Acoustweet’ is een programma dat elke tweet met hashtag ‘OPUS’ capteert en elk karakter omzet naar een verschillende klank. Ook kan hij de modus laten variëren van basmuziek tot minimal over elektro of synthmuziek. Toen wij het uitprobeerden, klonk het als aardige Pantha Du Prince. Nog zo’n installatie uit dezelfde school kwam van Olivier Ramu. Zijn idee bestond er uit je dansmoves te projecteren op een witte muur, in de vorm van honderden blokjes in evenveel kleuren. Elke beweging bracht ook een geluid voort.

Omstreeks vier uur viel de politie binnen voor nachtlawaai en werd iedereen gevraagd zich naar de veel te kleine binnenkamer te begeven. Pittig detail: op dat moment zat publiekstrekker Talabot net in het midden van zijn anders wel pittige set. Doodzonde.

Dat OPUS een leuk concept is, daar bestaat geen twijfel over, getuige ook de honderden (alle ruimte was goed ingenomen) nieuwsgierige en feestlustige toehoorders. De combinatie kunst en muziek is misschien niet nieuw of uniek in het Brusselse nachtleven, maar de laagdrempeligheid van OPUS maakt het wel tot een echte succesformule. Afspraak op OPUS IV, zonder enige twijfel.

Details Expo
:
Datum opvoering:
2012-04-13 00:00:00
Datum premiere:
13/04/2012 u