Nicolas Provost: The Perfect Wave, Be-Part

Na de fel gesmaakte passages van Marcel van Eeden en Ruben Bellinkx vorig jaar, is het nu de beurt aan Nicolas Provost om zijn werk te tonen in de expositieruimtes van Be-Part. Daar kwamen geen opzichtige verbouwingen aan te pas en zo is het goed. De videowerken van Provost worden het best rauw en zonder enige opsmuk geserveerd.

Beginnen doen we met één van zijn meest recente wapenfeiten, “Illuminations” (2014), dat onlangs nog bij Tim Van Laere Gallery te zien was. Onder lichtomstandigheden die zich maar één keer per jaar voordoen op 46th Street in Manhattan, filmde hij argeloze voorbijgangers. Het sterke contrast dat de lage lichtweerkaatsing creëert, voert de passanten op in een surreëel schouwspel. Wie licht-donker contrasten zegt, denkt onmiddellijk aan de Italiaanse barokschilder Caravaggio en zo ook de curatoren. Zoals vaak met gemeenplaatsen in het kunstdiscours, doet die vergelijking geen van beide kunstenaars echt eer aan. Toegegeven, de hang naar dramatiek is er, maar door de vertraagde vertoning brengt het werk eerder de “Streetwork series” (1993-99) van Philip-Lorca diCorica in herinnering.

Daarna krijgen we nog een recent werk voorgeschoteld, “The Perfect Wave” (2014), dat zijn titel leende aan de expo. Scherend langs de flank van een kolossale golf zit een surfer gevangen in een oneindige loop. De uitbundigheid en zuiverheid van het schuimende water en de constante high waarop hij surft, werken roesverwekkend en wel zorgwekkend snel, waarmee Provost zonder veel moeite bewijst dat het utopische verlangen naar een eindeloze climax in elk van ons huist.  

Tegen de achterwand van de grootste ruimte schrijdt Hannelore Knuts – muze en lief van Provost – ondertussen over een Europees nudistenstrand. In tegenstelling tot de andere, minder oogstrelende strandgangers snelt ze de aangespoelde verstekelingen niet toe, maar neemt ze haar tijd en blijft ze uiteindelijk op een afstandje staan. Deze scène stond bekend als de trailer en de openingsscène van Provosts langspeeldebuut “The Invader” (2011) en is nu tot een zelfstandig videowerk gepromoveerd, met als titel “The Invader and The Origin of the World” (2014). Het is een volstrekt onnodige ingreep. Filmbeelden met een dergelijke artistieke kracht hoeven geen nominatieve upgrade en al helemaal niet als er nog een film op volgt die zich qua intensiteit en visie kan meten met het recente werk van Nicolas Winding Refn, Terence Malick en Paul Thomas Anderson (en met een fractie van hun budget).

Verder in het gebouw volgt het eerste en enige bloedeloze moment in deze retrospectieve. “The Dark Galleries” (2013) ontstond in het kader van een onderzoeksproject aan het KASK, en dat merk je ook. De urgentie waarmee hij elders zijn unieke beeldtaal ontwikkelt, ontbreekt hier. Gelukkig sluit de expo af met het derde deel van Provosts “Plot Point Trilogy”. In “Tokyo Giants” (2012) verweeft hij verborgen camerabeelden, dialogen uit de Japanse cinema en zelf geschreven vertalingen daarvan tot een veelgelaagde en suggestieve narratief. Op tien jaar tijd heeft Provost een indrukwekkend oeuvre uitgebouwd, waarvan we hier helaas maar enkele werken te zien krijgen. Onze honger naar meer kunnen we echter sussen door de vaste overtuiging dat we binnen enkele jaren een meer omvattende retrospectieve mogen verwachten.

Nicolas Provost: The Perfect Wave is nog tot 11 mei te zien in Be-Part, Waregem

Details Expo