Maxim Storms, 'Brother Blue'

De kleine tamboer

Met ‘Brother Blue’ toont Maxim Storms zich de gelijke van de Cheshire Cat: innemend, raadselachtig en in een mum van tijd van gedaante veranderd. Zijn wat aandoenlijke voorkomen en guitige spel vervelen allerminst, zijn présence is eerlijk en voegt een laag toe die onontbeerlijk is voor humor. Zelfs al begrijp je er niks van, je gelooft het met alle plezier.

‘Brother Blue’ is een prima titel voor Storms’ laatste worp. Noch het programmaboekje, noch hij zelf verwijzen naar het pseudoniem en persona van Hugh Morgan Hill, ‘Brother Blue’. Toch lijkt deze Afro-Amerikaanse excentriekeling en beruchte verhalenverteller niet toevallig zijn naam te hebben geleend aan deze productie. Hill vertelde aan wie het wilde horen, wat in hem opkwam. Ongeacht de grootte van zijn publiek: passanten op straat, studenten of gevangenen. Hij onderrichte hen in de transformatieve kracht van het verhalen vertellen. Dat wat zich achter de woorden bevindt en volgens Hill op God wees. Empathie voor de medemens. Verhalen vertel je niet zomaar; je geeft les in het leven.

Ook Hugo Ball, de bekendste der dadaïstische dichters, liep hoog op met het religieuze. Beide performers zie je als het ware verenigd bij aanvang van de voorstelling, wanneer Storms als een sjamaan in het schemerduister naast het toneel wacht. Met een knipoog nodigt hij het publiek schijnbaar uit tot participatie: “If you go, you go. U go.” Met een kwinkslag ontmijnt hij meteen de grotere inzet. Met details spring je voorzichtig om.

Die kunst verstaat hij als geen ander. Zonder enige pretentie presenteert hij zijn ‘dadaïstische treurspel’. Op het eerste gezicht lijkt het misschien wat makkelijk: de stemmetjes, het absurde taalspel en de kromme loopjes sorteren effect en de talrijk opgekomen fans van het eerste uur gieren het uit. Het is Storms ten voeten uit. Wie hem eerder aan het werk zag, herkent de hoekige motoriek en het doorgedreven sérieux waardoor hij wel eens met de allergrootsten uit het comedygenre vergeleken wordt. In sneltempo ontwikkelde hij immers een volstrekt eigen idioom dat in diverse hoedanigheden steeds weer vertedert en bewondering opwekt.

Maar onder de lichtheid aan de oppervlakte sluimert een zekere tristesse. Als de kleine tamboer uit 'Die Blechtrommel' reageert hij verongelijkt op de sonore polsslag van buitenaf. Hij klopt en trapt op de krachten die hem willens nillens omringen. Het lijkt wel alsof hij vast is komen te zitten in een parallelle wereld. De curve die het speelvlak kenmerkt, keert ook terug in de dramaturgische lijn: eerst trekt Storms onvervaard de wereld in, maar wanneer de ‘next level’ zijn opwachting maakt, boezemt dat toch ook een beetje angst in. Maxim is geen Super Mario, maar een vat vol emotie. Alsof dat niet genoeg is, verliest hij godbetert niet alleen zijn staart, maar ook nog eens zijn roekeloze teint.

Achter de humor en het bonte spel brengt ‘Brother Blue’ bovenal een soort 'Ursprache' ten tonele. Meer dan een herkenbare taal, is het de expressie van een gemeenschappelijk diepmenselijk aanvoelen dat voorbehouden lijkt voor alle wijzen der aarde: acteurs, dichters, sjamanen, kinderen en dwazen. Hugo Ball, Hugh Morgan Hill, Gunter Grass... Aan referenties geen gebrek. Storms zingt en schildert als een bard met streken. Dat alles verstopt in een kleinood dat het ook zonder veel analyse trekt. Toch is het gevaarlijk balanceren op een humoristisch koord. Wanneer het blijspel somberder wordt, voel je dat het publiek daar niet op voorbereid is. Maar ook dat weet hij uiteindelijk spitsvondig te counteren. U go and see!

Details Podium
De kleine tamboer
van en met: Maxim Storms
coaching: Jan Steen
Copyright Foto's: Leontien Allemeersch, Maxim Storms
Coproductie: CAMPO
Met Dank Aan: De Grote Post, KAAP, Linde Carrijn
Location:
CAMPO Nieuwpoort
Datum opvoering:
2017-11-22 00:00:00
Datum premiere:
22/11/2017 u