LOD, ‘Zonder bloed’

Een blik, een band, een belofte

Een schot. En nog een. En nog een. En nog een. Een man sterft. Zijn zoon sterft.
Een blik. Zijn dochter leeft.

Wat Nina in de ogen van een van de moordenaars van haar gezin leest, is een voorafspiegeling van haar toekomstige leven. Het is als een tweede geboorte. Een kortstondig moment van geborgenheid. Ze hoopt te worden meegenomen, waarna zich een angst diep in haar ziel nestelt. Een eenzaamheid die alleen de moordenaar van haar vader opnieuw kan opvullen. Ook hij blijft overigens niet ongeroerd door de aanblik van het kind, dat hij intuïtief besluit te sparen. Hij leest in haar een ongerepte onschuld, een beeld van wat hij telkens verliest als hij uit moorden gaat.

Zij ziet een toekomst, hij een verleden – in die ene blik zitten hun beide levens als het ware gevangen. Via die oogopslag worden ze voor altijd herinnerd aan hun menselijkheid, kortom ze zien allebei meer dan elkaar. Via elkaar kijken ze in zichzelf. Haar pad leidt onherroepelijk naar hem, die eens een jong idealist was, iemand die geloofde dat er bloed moest vloeien om van de wereld een betere plek te maken. Nog steeds klampt hij zich aan dat idee-fixe vast. Zij realiseert zich dan weer dat de spiraal van geweld ook kan doorbroken worden. Wat als er met liefde geantwoord wordt op gruwel?

Dat ze de twee andere moordenaars van haar vader al om het leven heeft gebracht, is voor de derde geen geheim. De hele voorstelling lijkt een aanloop naar zijn terechtstelling. Oude wonden vergen nu eenmaal vers bloed? De manier waarop Peter Verhelst in zijn bewerking van Alessandro Baricco’s novelle ‘Senza sangue’ een alternatief antwoord formuleert, is eenvoudigweg prachtig. Via de beschrijving van lichamen geeft hij uitdrukking aan iets dat groter is dan taal. Via taal, welteverstaan. Kortom, door handelingen te beschrijven, laat Verhelst klinken wat zich niet verbaal laat uitdrukken. De tekst is de ware muziek van deze voorstelling.

Regisseuse Inne Goris heeft feilloos aangevoeld dat alle intensiteit in Verhelsts bewerking schuilgaat. Uitbeelden wat er staat, zou niet half zo krachtig zijn als het uitspreken. Als beeld kiest Goris daarom voor de beklemming van een nieuwe blik, waarmee beide personages door de tijd heen opnieuw het kind van weleer proberen terug te vinden. De theatrale spanning die ontstaat als gevolg van de discrepantie tussen beschrijving en uitbeelding, wordt nog uitvergroot door de spanning die van de woorden uitgaat. Verhelst toont zich nog maar eens als iemand die veel kan zeggen zonder een woord te veel te gebruiken. Net aan dat radicaal afwijzen van elke ballast, verbindt Goris een minimalistische regie.

Vermoedelijk heeft ook componist Dominique Pauwels gezocht naar een zo ingrijpend mogelijk terugschroeven van de muzikale parameters. Eigenlijk is ‘Zonder bloed’ slechts opgetrokken uit twee klankkleuren: die van de lelijkheid en die van het onaangeroerde kind, als toonbeeld van schoonheid. Wat dat laatste betreft schreef Pauwels degelijke muziek, die zich evenwel nergens in het oor nestelt. Verder is het reduceren van geweld in een aanslag op de oren conceptueel niet slecht bedacht. Waarom lelijkheid hier verwerkelijkt moest worden in plaats van suggestie te gebruiken, blijft echter een vraagteken.

Drijvend op de intimiteit van Verhelsts bewerking enerzijds en op de oogopslag waarin Johan Leysen en Lieve Meeussen hun verloren gewaande zelf terugvinden anderzijds, is ‘Zonder bloed’ behoorlijk beklijvend. En relevant. Toch in deze tijden…

Details Podium
Een blik, een band, een belofte
Concept & regie: Inne Goris
Tekst: Peter Verhelst
Naar een roman van: Alessandro Baricco
In een vertaling van: Manon Smit
Muziek: Dominique Pauwels
Scenografie: Stef Stessel
Kostuums: Greta Goiris
Licht: Stef Stessel, Johan Vandenborn
Spel: Johan Leysen, Lieve Meeussen, Aja Ademi/Mila Baeyens
Foto's: Koen Broos
Muzikale uitvoering: SPECTRA
Productie: LOD
Location:
NTGent
Datum opvoering:
2016-05-20 00:00:00
Datum premiere:
13/04/2016 u