LOD muziektheater & hetpaleis/Inne Goris, 'Huis' (8+)

Verpozen tussen de muren van een depressie.

Op het podium van de Grote Zaal in hetpaleis staat een klein, stereotiep huis. Het is in vieren gedeeld met in elke blok een kamer. Het lijkt ons eenzaam en roerloos op te wachten, onder zacht geel licht, omringd door afgezaagde boomstronken. 'Huis' (8+) van Inne Goris met LOD muziektheater en hetpaleis heeft iets bijzonder ambivalents. Je komt er tot rust, de kinderen spelen rond het gebouw, maar desondanks lijkt de installatie je ook af te stoten. In het unheimliche Huis waden we door de hermetische bubbel van een depressie die door geen enkel geluid, spel of plezier gevuld kan worden.

Bij het betreden van de zaal krijgen we allemaal een hoofdtelefoon. Terwijl wij het verhaal van een kind aanhoren en onze kinderen dat van de moeder, gaan we op ontdekking in het huis. De slaapkamer is verduisterd, in de badkamer hangen landschapsfoto’s waarover getekend of gekrast is en de eettafel is vreemd genoeg helemaal bevroren. Waar we eerst haast een warme, geborgen moederschoot lijken te betreden – met al die kussens – zijn de hoge, grauwe wanden tegelijkertijd erg somber. Ook de geluidsband versterkt die onherbergzaamheid. We horen het suizen van de wind, het lekken van een kraan, maar die suggereren geen bruisend leven. Ze laten enkel de leegte luider weergalmen.

Naarmate het initiële plezier van de ontdekking bekoelt, vallen de tekens van een depressie steeds meer op. Doorheen de teksten, die elkaars spiegelbeeld vormen, horen onze kinderen het verhaal van een moeder die alleen kan slapen en even geen moeder meer wil zijn. En wij horen het verhaal van een dochter die haar moeder probeert te wekken en het wel doorheeft wanneer mama dwars door haar heen kijkt. Schrijfster Laura Broekhuysen creëerde bijzonder suggestieve, poëtische beelden die steeds een glimp prijsgeven van een bikkelharde realiteit. Een zin als “Mama, de zee zit vast, ik kan hem niet tot bij jou dragen” is weergaloos mooi. Of luister naar de breekbaarheid waarmee de dochter zingt: “Zullen we doen dat papa thuis is?” Net zoals papa nooit lijkt thuis te komen, biedt de voorstelling geen verhaal met een uitkomst maar tasten we de wanden af van een staat van zijn. We krijgen steeds meer inzage in de aard en de gevolgen van de depressie, maar nooit opent dit stille huis zich volledig voor ons.

Pas wanneer de dochter de woorden “Mama, jij bent het huis” uitspreekt, dringt de impact van zo’n depressie helemaal door. De ruimte voor kinderlijk plezier beperkt zich in feite slechts tot de marge, tot een afgesloten kinderkamer en de onooglijk kleine poppetjes en paardjes die het gewicht van die kille, hoge muren niet kunnen tornen. Het fundament, het hele kader waarbinnen dit kind opgroeit, wordt bepaald door de depressie van de moeder. We lopen niet zomaar in een huis rond. We lopen rond in de eenzaamheid van haar gedachten.

'Huis' draagt meerdere gezichten in zich. Voortdurend lijken gemoedsrust en verdriet, jeugdige magie en robuuste geslotenheid in één beeld samen te vallen. Inne Goris schept een wereld die alle rumoer wil dempen, die alles wil verduisteren en alles wil bevriezen. Deze moeder heeft zich zo diep tussen haar eigen muren terug getrokken, dat zelfs de liefdevolle uitroepen van het kind haar niet meer kunnen wekken. De enige tekens van die tomeloze levenslust zijn echo’s, niet meer dan de opstijgende lichaamswarmte in een verlaten bed.

Details Podium
Concept: Inne Goris
Installatie: Stef Stessel, Koen Broos
Tekst: Laura Broekhuysen
Compositie: Wouter Snoei
Muzikale leiding: Romain Bischoff
Stem dochter (opname): Ella Voet
Stem moeder (opname): Lotte Heijtenis
Technische coördinatie: Nic Roseeuw, Erik Moonen
Techniek: Pino Etz, Diederik Suykens
Copyright Foto's: Koen Broos
Productieleiding: Isabel Vermeulen, Kerensa Verhoosel
Realisatie decor: hetpaleis, De Brug
Productie: LOD muziektheater, hetpaleis
Coproductie: Silbersee
Datum opvoering:
2018-01-28 00:00:00
Datum premiere:
25/01/2018 u