Leap into the Void, Axel Vervoordt Gallery

Stap je vandaag een hedendaagse kunstgalerie binnen, dan tref je vaak werken aan die door hun onzekere en verbeten poging om vernieuwend te zijn urgentie missen en bovendien zelden het niveau van een holle vormoefening overstijgen. Niet zo bij Axel Vervoordt Gallery, die sinds haar ontstaan resoluut de kaart heeft gekozen van tegelijk ingetogen en dwingende kunst.

Om het driejarig bestaan van de galerie enige luister bij te zetten, besloot men om de bron van hun basisfilosofie opnieuw aan te boren en in de verf te zetten. Die bron is de leegte, een thema dat in mindere handen tot kwakkelige kunst leidt, maar door de hier tentoongestelde kunstenaars op virtuoze wijze voorbij het onrepresenteerbare wordt gebracht. Dat de groepstentoonstelling voor niets minder dan de essentie gaat, maakt het videowerk aan de ingang van de galerie meteen duidelijk. In ‘Essentieel’ (1964) van Jos Pustjens, Paul De Vree en Jef Verheyen begeleiden onwereldse soundscapes de vier natuurelementen op een interstellaire reis. Binnen geen bewegende beelden, al strijden verstilling en rusteloosheid om voorrang wanneer je blik de zachte toets van Rei Nato’s ‘Untitled’ (2011) aftast. Het is een werk dat nauwe verwantschap vertoont met het oeuvre van Jef Verheyen, een kunstenaar in wie Axel Vervoordt al vroeg potentieel zag. Van hem krijgen we een vroeg en radicaal werk ten zien: ‘Zwart licht’ (1961-62), een vierkant van verzonken zwart, dat niet zo statisch is als dat van Malevitsj. Naast Verheyen bevindt zich een monumentaal zeezicht van Hiroshi Sugimoto: ‘422 North Pacific Ocean, Stinson Beach’ (1994), dat op zijn eigen manier even sensueel en bedwelmend is als ‘Feu (F91)’ (1961) van Yves Klein, een vuurschilderij dat aan de overkant van de ruimte te vinden is.

Het werk geniet van het subtiele licht dat erop neervalt, maar begint pas echt te flakkeren en te leven wanneer het schemeruur aanbreekt. Tussen vier en zes een bezoek brengen aan de tentoonstelling staat dan ook garant voor een meer intense ervaring van ‘Feu (F91)’, maar evengoed ook van de andere werken. Alle tableaus springen immers zo omzichtig om met licht en leegte, dat ze paradoxaal genoeg opleven wanneer het daglicht zich terugtrekt. Nog indrukwekkender is de albasten sculptuur ‘Untitled’ (2013) van Anish Kapoor, die niet alleen het licht en de ruimte ombuigt, maar in eenzelfde beweging ook zijn eigen materialiteit opheft. Het is een modern meesterwerk van één van de grootste kunstenaars van onze tijd. Net als Lucio Fontana in zijn spierwitte ‘Concetto spaziale, Attese’ (1967) ontketent Kapoor met een volleerd eenvoudige ingreep een serene kracht die de hele ruimte vult. Met slechts acht kunstwerken is de tentoonstelling niet groot in omvang, maar de kleine selectie is zo uitgekiend en coherent, dat je als herboren terug buiten stapt. Een verademing.

(Leap into the Void is nog tot 9 maart gratis te zien in Axel Vervoordt Gallery, Antwerpen)

Details Expo