Kommil Foo, 'Breken'

Broederlijk verenigd: humor en melancholie

Roem roest. Hoeveel cabaretiers zouden, als ze evenveel succes kenden als broers Raf en Mich Walschaerts, zichzelf blijven heruitvinden? Niet dat Kommil Foo voorstelling na voorstelling met een totaal ander concept naar buiten komt, maar dat wil ook niemand. Wel hoedt dit duo er zich voor om telkens weer op hetzelfde gevoel te spelen of die ene sublieme mop keer op keer over te doen. De voorbije twintig jaar zetten Raf en Mich veel verschillende gezichten op en onderweg haakte bijna niemand af. Het kunnen uitbouwen van een enorme schare aan liefhebbers bij jong en oud zonder dat de fans van het eerste uur zich verraden voelen, mag op zich al een prestatie heten.

Wederom liet hun jongste voorstelling ‘Breken’ - na de wonderbaarlijke creaties ‘Spaak’ en ‘Wolf’ een project dat zijn voorgangers amper in kwaliteit kon overtreffen - weinigen onberoerd. Inmiddels is Kommil Foo een begrip in de cabaretwereld en ver daarbuiten. Theaterliefhebbers smullen van de precisie waarmee de broers op elkaar zijn ingespeeld, terwijl de melomanen keer op keer naar nummer als ‘Madrid’, ‘Worsten’ of ‘De volgende’ grijpen – om maar enkele van de klassiekers te noemen die het in Essen geboren en getogen genootschap op zijn cv heeft staan.

Hoe meer formidabele muziek het duo maakt, hoe meer druk op hun schouders voor de volgende show. Kwantitatief is de cd die bij ‘Breken’ wordt uitgebracht Kommil Foo’s magerste worp tot nog toe: met amper vijf nummers en nog geen 25 minuten muziek zou een mens teleurgesteld kunnen reageren. Maar de kwaliteit heeft er allesbehalve onder geleden . Zo heeft ‘Potvis’ alle potentieel om een van de Kommil Foo-nummers te worden die gebroken harten zullen grijs draaien, net als ‘Breekbaar lief’. ‘Ik hou niet meer van mij’ toont dan weer de gewiekste en taalgevoelige kant van het duo, die in ‘Jij boven in bed’ in aanraking komt met de eerder melancholische. Uiteindelijk liggen beide gevoelens bijzonder dicht bij elkaar in alles wat Kommil Foo in elkaar steekt, van muziek tot sketches.

Die laatste kunnen integraal bekeken worden op de dvd die bij deze uitgave werd gevoegd. Daarop is overigens meer muziek te horen dan op de cd werd overgenomen. Reden is dat de broers er niet langer voor kiezen om in duo naar de studio te trekken of liveopnames te maken, maar met een hele band hun beste muziek (laten) arrangeren en op die manier de muziek uit de voorstelling een nieuw karakter geven. Accordeon, Hammond en een erg scherpe elektrische gitaar vormen een heerlijke saus bovenop het sterke basismateriaal. Zelfs drie blazers komen de gelederen versterken. Nergens overstemt het muzikale echter het tekstuele: de broers Walschaerts blijven meesters van de pen en de eenvoudige melodie, en die wordt niet in die mate omspeelt dat het allemaal moeilijker gaat lijken dan het eigenlijk is.

Over de korte speelduur van de cd kan blijvend gediscussieerd worden. In de voorstelling vertelt Raf bijvoorbeeld een lang verhaal over een bultig wezen, waar wat instrumentale franjes aan worden toegevoegd. Het is jammer maar anderzijds ook te begrijpen dat dit pareltje de cd niet gehaald heeft: Kommil Foo kiest voor een minutieus uitgedokterd geluid, dat een aanvulling en niet langer een reductie van de voorstelling blijkt. Reden genoeg om ‘Breken’ meer dan eens in dvd- of cd-lader te schuiven en te genieten van lach en traan, in deze nog altijd twee handen op een buik.

Details Podium-DVD
Humor en melancholie, broederlijk naast elkaar
Spel: Raf Walschaerts, Mich Walschaerts
Gezelschap: Kommil Foo
Release: Pias Comedy
Location:
Capitole Gent