Koen De Preter, 'DANCING'

Een solo met strobo

In ‘DANCING’ kijk je naar een cheerleader, een striptease en naar flitsend stroboscooplicht totdat je hoofdpijn krijgt. Een nachtmerrie? Integendeel, met niet meer dan enkele attributen creëert Koen De Preter een intieme band met zijn publiek.  

‘DANCING’ komt traag op gang. Het mannetje dat elektrische deuntjes op zijn keyboard afspeelt, het instrument likt en het tussen zijn benen steekt, heeft tijd nodig om je mee te nemen. Even later gaat hij schaamteloos los op vette beats of rolt hij zichzelf op in een rode loperHij verleidt je gaandeweg met zijn speelse kindsheid, zijn strakke bewegingen en zijn lef.

Het is van 2004 geleden dat choreograaf en danser Koen De Preter alleen op een podium stond. Van 2015 tot 2017 organiseerde De Preter ‘YoYoGi’, een evenement op de Zomer Van Antwerpen waarin hij het publiek uitnodigde om te dansen, te performen of te spelen. Met ‘J O U R N E Y’ (2014) danste de choreograaf een duet met een 88-jarige dame. ‘To Belong’ maakte hij voor Theater Stap, een collectief dat bestaat uit mensen met een beperking. De voorstelling uit 2016 handelde over verbondenheid. Terwijl hij in zijn vorig werk diverse groepen aan het dansen wilde krijgen, is hij nu alleen aan zet. 

In ‘DANCING’ presenteert hij dan ook vooral zichzelf: een bundel energie die over de scène huppelt, zweeft of springt, maar altijd gecontroleerd. Gekleed in zwarte sportoutfit raakt hij verschillende stijlen aan: cheerleading, ‘technodans’, ballet of ritmische gymnastiek met een lint. Genres vloeien in elkaar over en worden tot hun basiselementen gereduceerd; voor ballet volstaan een plié en een pirouette, om te cheerleaden heeft hij enkel twee zwarte pompons nodig. Dans is geen optreden maar een spel.

Meer dan dat De Preter je vermaakt of verwart, daagt hij je uit. Hij danst alsof hij op een wild feest staat of eet rustig een stuk watermeloen. Hij kleedt zich langzaam uit en springt stokstijf in het rond. Zijn strakke blik en uitdagende grijns blijven een constante doorheen de voorstelling. De choreograaf toetst niet alleen wat de conventies van dansgenres zijn, hij belicht ook de machtige en tegelijk kwetsbare positie van een performer tegenover zijn publiek. Plots voel je je akelig zelfbewust. 

Licht, muziek en attributen zijn actieve medespelers in de choreografie. Op zijn kleine keyboard en zijn lichttafel controleert De Preter alles zelf. Daarbij gaat het niet om een georchestreerde show, maar staat het eigen spelplezier centraal. De voorstelling bevat knappe taferelen, zoals wanneer de danser geometrische vormen op de grond projecteert en zichzelf ertussen plaatst. Dan weer speelt hij operamuziek af of rolt hij zichzelf op in een rode loper. Met extreem luide klanken en langdurige lichtflitsen van een stroboscoop test hij het engagement van zijn toeschouwer. ‘DANCING’ is niet voor gevoelige kijkers.

De Preter geeft zich bloot, letterlijk en figuurlijk. Hij vraagt de toeschouwers om hun aandacht vijftig minuten lang alleen op hem te richten op een verder sobere scène. ‘DANCING’ toont zo de intieme relatie tussen performer en publiek. Uit deze solo performance spreekt een grote creativiteit en kwetsbaarheid. Het nodigt uit, daagt uit en munt uit.

Details Podium
Choreografie, dans, lichtontwerp & scenografie: Koen De Preter
Dramaturgisch advies: Nienke Reehorst
Techniek: Jo Leys
Kostuums: Koen De Preter, Marie Dries
Zakelijke productieleiding: Lenneke Rasschaert, Kate Olsen
Foto's: Bart Grietens
Spreiding: Vincent Company
Coproductie: Julidans Amsterdam, Vooruit Gent, C-TAKT Limburg, De Grote Post
Location:
STUK Leuven
Datum opvoering:
2018-10-17 00:00:00
Datum premiere:
15/06/2018 u