Johannes Kahrs: Tropical Nights, Zeno X Gallery

De Franse psychiater en filosoof Eugène Minkowski zag de duisternis niet als de loutere afwezigheid van licht, maar als een aanwezigheid van iets anders. Terwijl de heldere ruimte verdwijnt en wijkt voor de materiële concreetheid van objecten, zo stelde hij, blijft de donkere ruimte aan de ribben kleven. De duisternis raakt ons, omarmt ons en doordringt ons zelfs. Het is een gevoeligheid die aansluit bij misschien wel het belangrijkste motief in het werk van Johannes Kahrs. In schilderijen als ‘Miks hands’ (2005), ‘Man reclining’ (2007) en ‘Untitled (two figures)’ (2013) lijkt de duisternis een kracht, waarin ledematen hun vertrouwde vorm verliezen en smelten in het dampende zwart. Maar er is meer aan de hand: de nakende verzwelging ontmoet bijna altijd een steriel licht dat het beeld bevriest, en het is die spanning die Kahrs doeken eeuwig ophoudt in een gebied tussen de donkere en de heldere ruimte in.

Ook voor zijn reeks ‘Tropical Nights’, die nu te zien is in Zeno X Gallery, houdt hij vast aan zijn kenmerkende palet en herneemt hij soms zelfs de uitsnijding van een eerder werk. Zo verschilt de cadrage van bijvoorbeeld ‘Untitled (pink nude)’ (2013) nauwelijks van die van ‘Untitled (red nude)’ (2010). Nu zijn seksualiteit en lichamelijkheid wel onderwerpen waar Kahrs vaak naar terugkeert. Die aantrekkingskracht verbaast in het licht van zijn fascinatie voor het sijpelen van het object in zijn omgeving en omgekeerd ook niet echt. Tegelijk is er in zijn nieuwe reeks een overgang te bespeuren van donkere, verzadigde kleuren naar die van vervlogen speelgoed. In ‘Untitled (smile)’ (2013) probeert hij dat nieuwe kleurbereik uit in zacht bruin en oudroze, in het zeezicht ‘Untitiled (sea)’ (2012) in een iriserend indigo en in de diptiek ‘Untitled (man devided (am strand))’ (2013) vult hemelsblauw een groot deel van het doek. In dat laatste schilderij etaleert Kahrs ook een voor hem nieuwe strategie om de leesbaarheid van zijn werk te verstoren. Een deel van het beeld lijkt namelijk verzonken in het vacuüm tussen de twee verenigde doeken. De centrale figuur wordt dus niet langer bedreigd en uitgedaagd door de duisternis, maar door de ruimtelijke begrenzing van de afzonderlijke doeken zelf.

De vaststelling dat Kahrs nieuwe lijnen aftast en niet klakkeloos zijn succesformule uitput, wekt bewondering, maar toch raak je als kijker niet helemaal overtuigd van de verticaliteit van ‘Untitled (man devided (am strand))’ en de horizontaliteit van ‘Untitled (two skirt)’ (2013). Daarvoor zijn deze werken te vlak geschilderd. Bovendien worden ze geflankeerd door werken die wel het stempel dragen van Kahrs’ typerende broeierigheid. Vooral ‘Untitled’ (2013), dat je als bezoeker begroet bij het binnenkomen, oogt warm en koortsig en legt meteen een facet bloot van de tropische nachten, waarvan hij ons deelgenoot wil maken. Het schilderij is overigens sterker dan het eerste werk dat uit dezelfde verleidelijke ruiker voortkwam en dat in 2012 te zien was op Art Basel, ‘Untitled (flowers)’ (2012). Het toont Kahrs dan ook op zijn best: naar abstractie neigende figuratie en met een wellustige twist aan de schildertraditie.

(Johannes Kahrs: Tropical Nights is nog tot 22 februari gratis te zien in Zeno X Gallery, Antwerpen Borgerhout)

Details Expo