Han Solo bedankt

Graag gedaan!

Veel legendarische komieken hebben twee gezichten. Denken we aan Bob Saget, die schipperde tussen de rol van Danny Tanner in de Amerikaanse sitcom ‘Full house’ en zowat de grofste comedy-act die er op dat moment in het makkelijk choqueerbare Amerika te zien was. Zo ook Han Coucke, de meesten onder ons bekend als de sympathieke Stef uit een paar seizoenen ‘De kotmadam’. Je weet wel: die serie waar niemand naar keek, maar iedereen wel had gezien. Overdag een aimabel studentje, ’s avonds de snoeiharde Han Solo, ofte de eerste extreemrechtse comedian van Vlaanderen. Al worden niet alleen onze Nieuw-Belgische vrienden door de mangel gehaald: zowat elke denkbare bevolkingsgroep, van dikkerds over lelijkaards tot Herman Van Rompuy en alles daartussen, moet eraan geloven.

Nu echter niets meer van dat: Han Solo is veranderd, en dat zullen we geweten hebben. In een bijna uitverkochte Schouwburg Rex in Mol brengt hij een verhaal van openbaringen en zelfreflecties. Hij betreedt het podium in zijn kenmerkend shortje, safarihemd en hoofddoek en zweept het publiek zowaar op als een sympathieke spring-in-‘t-veld. Het moet niet gekker worden.

De fans van Couckes vroegere materiaal hoeven zich niet meteen zorgen te maken: Han Solo heeft zijn scherpe kantjes niet verloren, maar heeft wel duidelijk een facelift gehad. Dat uit zich vooral in sterke verbeteringen wat samenhang betreft. Tekstueel zit ‘Han Solo bedankt’ fantastisch in elkaar, en de man toont hier duidelijk dat zijn grootste kracht schuilt in het schrijven. Het zou echter zonde zijn om ons te beperken tot de verbeteringen achter de schermen: ook de performance zelf is er zienderogen op vooruitgegaan. Het personage praat ook duidelijk een heel stuk kalmer, met hier en daar een agressieve uitschieter die juist dankzij de rustige periodes een stuk harder inslaan.

Ook de interactie met het publiek staat een stap boven hetgeen we al gezien hebben van Coucke als Solo. Het mag dan net niet de klasse bereiken van een Jeroen Leenders of Thomas Smith, het komt als een van de weinige bijzonder dicht in de buurt. Mensen die te laat komen of een Turkse jongeman op de eerste rij mochten eraan geloven, zij het niet in zijn gebruikelijke bijna scabreuze stijl. Zelfs wanneer voornoemde tiener iets te enthousiast wordt, blijft de sfeer gemoedelijk en ontspannen wanneer de bekeerde Han Solo verbaal gehakt van hem maakt. Als het speelse conflict een beetje dreigt te ontaarden, put hij alsnog uit de juiste trommel aan interactieclichés om het op de rails te houden. Een goed geoliede ervaren machine dus, klasse.

Natuurlijk mag ook voorprogramma Erhan Demirci een vermelding krijgen. Weinig MC’s of voorprogramma’s krijgen een publiek zo snel ingepakt als ieders favoriete Limburgs-Brussels-Turkse knuffelbeer. In de paar jaar dat ondergetekende hem volgt is er vrij weinig verandering gekomen in zijn set, maar er lijken wat mooie nieuwe stukken tussen te zijn geslopen. Ook hebben wij hem zelden met zoveel overtuiging en oprechte goeie zin weten spelen, wat altijd een plezier is om naar te kijken.

‘Han Solo bedankt’ is een van de meest genietbare volavondprogramma’s die er momenteel te zien is. Nergens wordt er beweerd dat de toeschouwer er innerlijk rijker door naar huis zal gaan, wat een probleem lijkt te worden bij veel komieken wiens materiaal daar eigenlijk voor aan kracht ontbreekt. De grote problemen in het leven zul je niet overpeinsd hebben, maar gelachen heb je wel. Soms lijken we wel even te vergeten dat het daar in comedy uiteindelijk om draait.

Details Podium
Datum opvoering:
2013-03-07 00:00:00
Datum premiere:
18/01/2013 u