BOG., Het Zuidelijk Toneel & hetpaleis, 'KID.'

Pas wanneer je de muur ziet, kan je hem ook slopen.

Wanneer is een mens volwassen? Liegen volwassenen echt nooit? Denken ze wel altijd na en weten ze werkelijk wat ze doen? In haar nieuwe voorstelling gaat BOG. op zoek naar volwassenheid, naar de kloof tussen jong en oud en naar een manier om die te overbruggen. Al doende confronteert ze ons met de onmogelijkheid om onze kinderen van de werkelijkheid af te schermen. 'KID.' is een van de meest unieke, rake kindervoorstellingen van de afgelopen jaren. Precies omdat we eigenlijk niet weten wat onze kinderen nu te zien krijgen.

Bepalend voor 'KID.' is de briljante scenografie van Jozef Wouters. Een valse wand deelt de zaal in twee. Aan de voorzijde zitten de kinderen, in de backstage de ouders. Het is een nadrukkelijke allusie op het radicale verschil in perspectief en ervaring tussen jong en oud. Zo zien onze kinderen niet hoe Judith de Joode, Benjamin Moen en Lisa Verbelen (half)naakt door de backstage lopen en ons aanwijzingen geven om pauzeliedjes te zingen of borden in de lucht te houden. Maar dat gebeurt ook in de omgekeerde richting. We horen de spelers dan wel “volwassenen hebben seeeks!” roepen, wij zien niet wat er aan de andere kant van de muur gebeurt.

'KID.' pleegt een ingreep op de verhouding tussen kinderen en hun ouders. Enerzijds expliciteert de voorstelling de manier waarop wij voortdurend een illusie optrekken. Het frappante contrast tussen het naakt achter de schermen en de schattige (maar betekenisloze) dierenpakjes waarmee de spelers naar voren treden, benadrukt hoe dun de wanden zijn waarmee wij de ‘donkere’ kanten van ons bestaan en onszelf afschermen. Tegelijkertijd keert BOG. de rollen om. Niet de volwassenen, maar de kinderen bekijken deze wereld vanuit het centrale, alziende oogpunt. Doordat wij geen macht hebben over wat zich aan hen voordoet, worden we geconfronteerd met de controle die wij doorgaans op hen uitoefenen. Zelfs met louter onze aanwezigheid sturen we hun blik en altijd trachten wij te filteren welke informatie tot bij hen komt en op welke manier.

Tegenover de betutteling geeft BOG. de kinderen een hilarisch maar oprecht beeld van volwassenen mee. We zijn behaard, we zweten veel en met onze koffieadem voeren we saaie gesprekken over documentaires. Maar we zijn ook vaak eenzaam, we werken ons in een burn-out en soms doen we gewoon slaafs wat van ons gevraagd wordt. Doordat BOG. de hele voorstelling lang flirt met de grenzen van wat je kinderen wel en niet kan vertellen, zorgt dat eerlijke beeld voor ontlading en in zekere zin zelfs loutering. De waarheid is niet te bruut of te complex en ze kennen die ook al lang. 'KID.' dwingt ons onszelf te bekijken vanuit het perspectief van onze kinderen en reikt ons zo een manier aan om met de van magie ontdane realiteit om te gaan.

Net door de muur die wij tussen hen en onszelf bouwen zo voelbaar te maken, maakt BOG. een ontmoeting tussen beide perspectieven mogelijk. Met 'KID.' vinden deze makers een gemeenschappelijke taal, een beeld van volwassenheid dat gelijktijdig op beide niveaus, bij beide doelgroepen resoneert. 'KID.' brengt kinderlijk plezier met een diepe onderlaag en doortastende inzichten op kindermaat. ‘Volwassenheid’ valt niet zomaar af te bakenen. Het is hoogstens een paal aan de horizon die we nastreven en slechts af en toe bereiken.

Details Podium
Van en door: Judith De Joode, Benjamin Moen, Sanne Vanderbruggen, Lisa Verbelen
Eindregie: Jetse Batelaan
Dramaturgie: Roos Euwe
Scenografie: Decoratelier Jozef Wouters
Kostuums: Johanna Trudzinski
Productie: Vera Vlot
Technische productie: Emiel Rietvelt
Zakelijke leiding: Anne Baltus
publiciteit, productie en technische realisatie: BOG., Het Zuidelijk Toneel, hetpaleis
Datum opvoering:
2017-12-09 00:00:00
Datum premiere:
09/12/2017 u