Bára Sigfúsdóttir/GRIP, 'Being'

Verboden te dansen

Hoe toon je een dansvoorstelling in een land waarin je niet mag dansen? De IJslandse choreografe Bára Sigfúsdóttir maakt samen met twee Iraanse dansers een performance die de grenzen van de Iraanse censuur aftast. De voorstelling speelt ook in Iran zelf, het format wordt daar niet aangepast. 'Being' is een brave maatschappijkritiek.

Een man en een vrouw nemen een kale scène in. Haar haar is bedekt en ze dragen beiden losse kleren. Doorheen de voorstelling verkennen ze uiterst langzaam en voorzichtig de ruimte, hun eigen lichaam en de ander. Nu eens heerst volledige stilte, dan weer klinkt een mengeling van getik, gongklanken, waaigeluiden en hoge tonen. Is dit muziek of lijkt het enkel op muziek? Is 'Being' dans of is het gewoon ‘zijn’? 

De danseres, Masoumeh Jalalieh, knikkebolt bijna de hele voorstelling lang en houdt een geconcentreerde, argwanende blik aan. Ze lijkt wel een fragiel insect, zich bewust van elk mogelijk gevaar. Ze opent haar armen of draait haar handen en freezet dan telkens even. Voorzichtig biedt ze de toeschouwer haar elementaire bewegingen een voor een aan. 

Danser Seyed Alireza Mirmohammadi is meer in zichzelf gekeerd. Zijn armen wringen zich in allerlei bochten en zijn lichaam beweegt in schokjes: hij lijkt het allemaal met aandacht te ondergaan. De danseres observeert haar medespeler vanop een veilige afstand, hij lijkt zich echter niet van haar bewust. Zijn schaarse energieke uitspattingen staan in mooi contrast met haar kalme aanwezigheid. De man kijkt niet naar de vrouw en in de dans blijft elke vorm van sensualiteit achterwege: 'Being' weerspiegelt de Iraanse samenleving.

Enige erotiek zou je kunnen herkennen wanneer beide performers op armen en voeten rondkruipen. Terug rechtgestaan ontmoeten ze elkaar eindelijk, maar intiemer dan een staring contest wordt het niet. Elkaar aanraken is uit den boze in Iran, Sigfúsdóttir lost dat op door een slim schaduwspel. Nu eens raakt haar schaduw de zijne aan, dan weer overstelpt zijn schaduw de hare. Als een kind dat de instructies van zijn ouders omzeilt, glipt 'Being' door de mazen van de censuur.

Bára Sigfúsdóttir behoort tot GRIP, een platform van de Vlaamse danser/choreograaf Jan Martens dat choreografen steunt. Ze ontmoette Jalalieh en Mirmohammadi op een undergrounddansfestival in Teheran. Dansers en choreografen opereren er vooral in de privésfeer, met 'Being' creëert het drietal een voorstelling die min of meer openbaar toegelaten is. Zonder er expliciet tegenin te gaan, klagen ze de Iraanse sociale regels aan. Dat is een kunst. Het toont echter ook dat een voorstelling ‘volgens het boekje’ soms neigt naar verveling. 'Being' prikkelt vooral onze nieuwsgierigheid: wat gebeurt er in die mysterieuze, ongetwijfeld spannende Iraanse undergroundscene?

 

Details Podium
Foto's: Maryam Ghiasi, Aëla Labbé
Choreografie: Bára Sigfúsdóttir
Van en met: Masoumeh Jalalieh, Seyed Alireza Mirmohammadi
Muziek: Eivind Lønning
Kostuum: Andrea Kraenzlin
Lichtontwerp: Jan Fedinger
Dramaturgie: Sara Vanderieck
Techniek: Marie Vandecasteele, Bardia Mohammad
Internationale spreiding a propic: Line Rousseau, Marion Gauvent
Productie: GRIP
Coproductie: Vooruit, DNA - Departures and Arrivals, DansBrabant, Dance On Pass On Dream On, workspacebrussels, Life Long Burning, Moussem Nomadisch Kunstencentrum, De Grote Post, C-TAKT Limburg
Location:
STUK Leuven
Datum opvoering:
2017-10-26 00:00:00
Datum premiere:
11/12/2018 u