Zootje ongeregeld: de beste ‘Doctor Who’-villains

‘Doctor Who’ zonder iconische villains is als een café zonder bier: vrij saai en misschien een beetje droog. Terwijl de verschillende Doctors jarenlang de harten van het publiek stalen, wisten de – toegegeven soms belachelijk uitziende – slechteriken diezelfde kijkers de stuipen op het lijf te jagen. Tijd voor een overzichtje dus. Gewapend met een sonic screwdriver kroop onze redactrice vanachter haar sofa weg en verzamelde dit bont allegaartje aan addergebroed en gespuis.

Daleks

Laat je niet in de luren leggen door hun uiterlijk – de gedachte 'hoe gevaarlijk kunnen peperpotten op wielen zijn?', heeft al menige levens gekost – want Daleks behoren tot de meest dodelijke vijanden van de Doctor. Je moet het hen aangeven: hun strijdkreet 'Exterminate' laat weinig aan de verbeelding over. Gedreven door hun gevoel van suprematie, trekken de Daleks ten strijde voor universele dominantie, waarbij elk inferieur – lees, non-Dalek – ras uitgeroeid moet worden. Hun grootste troef: de onmogelijkheid om enige vorm van medeleven of spijt te voelen.

Cybermen

Ze worden ook wel eens omschreven als Humans 2.0, want Cybermen zijn in wezen humanoïden van onze zusterplaneet Mondas, die uit zelfbehoud steeds meer artificiële onderdelen lieten implanteren. Het eindresultaat? Gevoelloze cyborgs die berekend zijn en logica hoog in het vaandel dragen. De mantra 'Kill first, ask questions later' is zeker op hen van toepassing, maar vaak kiezen ze er ook voor om tegenstanders te upgraden in plaats van te doden. Geen bende olijkerds die je op een koude winteravond tegen het stalen lijf wil lopen, dus.

Master

De Master werd geconcipieerd als de Doctor’s Moriarty – aartsvijand, renegade time lord en wannabe meester van het universum – die eveneens in verschillende gedaantes opduikt. Er wordt gesuggereerd dat de initiatierite op thuisplaneet Gallifrey (waarbij jonge timelords naar de Untempered Schism, een gat in het weefsel van tijd en ruimte, gebracht worden) aan de basis ligt van de Masters waanzin. Hoewel de Master enorme gruweldaden op zijn kerfstok heeft, is er ook steeds een zekere verwantschap met de Doctor voelbaar: veroordeeld om elkaars vijand te zijn, maar geen van beide zal met plezier een eind maken aan de ander.

Onze favoriete incarnatie van de Master? Zonder twijfel, Jon Simm (‘Life on mars’, ‘State of play’).

Weeping Angels

Ooit al eens naar een standbeeld gekeken en de rillingen op je lijf gekregen? Nee? Dan ben je wellicht niet vertrouwd met de Weeping Angels, door de Doctor zelf omschreven als de 'dodelijkste, sterkste en gemeenste levensvorm die evolutie heeft voortgebracht'. De standbeeldvorm nemen ze enkel aan wanneer ze geobserveerd worden en vastzitten in tijd en ruimte. Wanneer dat niet het geval is, kunnen Weeping Angels bijzonder snel en geruisloos bewegen. Hun engelachtige trekken, maken plaats voor een gruwelijk demonisch gelaat wanneer ze zich opmaken om zich te voeden met hun slachtoffers. Dat doen ze door je terug te sturen naar het verleden en zo de vrijgemaakte tijdsenergie op te nemen. Niet al te pijnlijk, maar leven in het heden bevalt ons toch beter.

The Silence

Het luttele zinnetje 'Silence will fall' plaveide de weg voor één van de meest meeslepende verhaallijnen in moderne 'Who'-history en de introductie van de meest angstaanjagende villains in jaren: The Silence, een religieuze beweging die gestalte gegeven wordt door aliens die zo uit Edvard Munchs 'De Schreeuw' lijken weggelopen. Dat ze hun uiterlijk niet mee hebben, is een understatement, maar wat hen zo creepy maakt is het psychologisch aspect dat ten volle uitgespeeld wordt. Hun bestaan is een geheim omdat je onmiddellijk vergeet een Silent gezien te hebben van zodra je even wegkijkt. Wat zich wel heeft ingebed in je onderbewustzijn, zijn hun suggesties of gedachten. Op die manier kon/kan The Silence haar invloed uitoefenen op het verloop van de menselijke geschiedenis, zonder getraceerd te worden.

Davros

'Your voice is different, and yet, its arrogance is unchanged'. De dood gewaande Davros maakt weinig woorden vuil aan zijn wederopstanding, maar die ijzig kalme, welbespraakte en elektronisch vervormde stem zorgt het wel voor één van dé kippenvelmomenten uit de moderne 'Doctor Who'-reeks. De megalomane wetenschapper Davros, uitvinder van de Daleks, gelooft nog steeds rotsvast in zijn kansen om het universum te onderwerpen met hulp van zijn meesterras. Dat zijn nieuwe generatie Daleks stuk voor stuk met eigen celweefsel gecreëerd werden, waardoor zijn ribben en organen zichtbaar zijn, maakt hem nog creepier dan tevoren.

The Great Intelligence

Je hoeft geen fysieke vorm te hebben om een uitgekiende villain te zijn. Dat toonde The Great Intelligence door de jaren heen. Wie heeft er immers nood aan een lichaam wanneer je de rotklusjes kan laten opknappen door Yeti of Snowmen? Of gewoon bezit kan nemen van een lichaam om te communiceren? Dat gezegd zijnde, moeten we toegeven dat Richard E. Grants vertolking van The Great Intelligence nog voor dat extra tikkeltje suspense zorgt.

Foto's: BBC