Vrouwen en folkgetokkel, deel 2

Kathleen Edwards

Deze 34-jarige folkie uit Toronto, die je vorig jaar kon bewonderen in het voorprogramma van Bon Iver, stuurde vorig jaar een simpel mailtje naar diens frontman Justin Vernon met de vraag hoe ze haar muziek naar een hoger niveau kon tillen. Na een paar weekjes heen- en weermailen tussen de twee sloeg er duidelijk een vonk over. In juni 2011 beschreef Vernon Kathleen Edwards zelfs als zijn 'girlfriend wiens nieuwe album hij deels zou gaan producen.

En hoe serieus ze het meenden, ‘I mean this respectfully, but most of the time I have no idea what Justin’s songs are about.’, verklaarde Edwards diezelfde maand aan The New York Times. Wat hier uit te concluderen valt, lijkt logica te bevatten. Kathleen Edwards is niet zomaar een 34-jarige folkie uit Toronto. Edwards is een vrouw met ballen. En! Een musicus van formaat. Al van haar vijf jaar speelt ze klassieke viool, een instrument dat je vooral terughoort in haar eerst plaat Failer uit 2003. Al heel vlug na haar eerste release wordt ze door Jay Leno himself uitgenodigd in The Tonight Show. Rolling Stone omschijft haar als een van de tien artiesten die in het oog gehouden moeten worden. In 2005 brengt ze haar tweede album Back To Me uit. Hiermee lokt ze de aandacht van onder andere Bryan Adams die haar uitnodigt om in zijn voorprogramma te gaan spelen. 

Jammergenoeg kwam ook aan haar mooie carrière een vroegtijdig einde. In 2006 trekt ze zich noodgedwongen terug uit de muziekwereld en vertoont zich op geen enkel zomerfestival. "I didn’t have songs in the vault, and I was pretty burned out. I was not uninspired, I just needed time to sort of figure out what kind of songs I wanted to write and what kind of record I wanted to make.", zei ze nadien over haar afwezige periode.

Na die bewuste zomer neemt ze de draad weer op en gaat op zoek naar inspiratie in moordenaars, de dood van haar grootmoeder en de liefde voor haar man tegenover de rest van de wereld. Ze duikt opnieuw de studio in. Drie jaar na haar laatste album komt Edwards met een nieuwe release Asking For Flowers. Alweer een hit volgens de media, die het opnieuw haar sterkste album tot dan toe had genoemd.

Haar zelfvertrouwen groeit en dat merk je ook in haar interviews. In Sun Media verklaarde ze: "I do feel like i have grown some balls. I feel like I don’t care so much if something doesn’t sit right with somebody else or if the listener who liked my first two records doesn’t like that song or this song on the record, because I feel really good about them."

Dat ze effectief over ballen beschikt, kan je ook lezen in een krantenartikel uit 2008 over haar gerechtelijke aanvaringen met politici van haar geboorteland. Ze vecht onrecht aan, meer specifiek voert ze een oneman-strijd tegen corrupte politici, wapenhandel en racisme. Dat kan je zelfs horen in een van haar songs op de plaat Asking For Flowers: Oh Canada, een om-aandacht-schreeuwend nummer dat wraakgedachten oproept bij de folkzangeres.

En waarom Edwards nu precies een vrouw van 2012 wordt genoemd? Haar nieuwe plaat ‘Voyageur’ is er een van dit jaar. En Justin Vernon werkte eraan mee. De plaat is nog steeds van Edwards maar ze klinkt niet helemaal meer zoals haar voorgangers, zoals ze zelf ook aangeeft. De invloed van Bon Iver is duidelijk merkbaar. Onder andere in de vocals van ‘Chameleon/Comedian’ en in de fietsbelgeluiden van ‘Going to hell’, de handtekening van Vernon, zijn terug te vinden op de plaat.