Vrouwen en folkgetokkel, deel 1

Fiona Apple en Liz Green

Liz Green

De Britse Liz Green heeft nooit muzikant willen worden. Ze droomt er wél van om archeologe te worden, of om tot de eerste vrouwelijke wereldkampioen snooker gekroond te worden. Helaas, geen van die dromen komt uit. Ze begint te werken als verzorgster van kinderen met speciale behoeften, en ongeveer vier jaar geleden ontaarden haar gedachten en hersenspinsels in een eerste muzikale creatie: 'Bad medicine'. Met dat nummer neemt ze een beetje terughoudend deel aan de talentenjacht The Glastonbury Emerging Talent Competition, die ze vervolgens ook nog wint. Vanaf dat moment begint ze wereldwijd te touren.

Op een debuutalbum is het vier jaar wachten. Pas in januari 2012 verschijnt 'O, devotion'. De oorzaak van die lange tussenperiode valt te zoeken bij Green zelf. Ze vertelt dat ze nooit tevreden is met hoe een nummer klinkt, en steeds verder en dieper wil gaan. Uiteraard komt ze zo geen stap verder. Daarom wordt producer Liam Watson, bekend van zijn werk met White Stripes, erbij gehaald. Naar hem luistert ze wanneer hij haar vertelt dat een nummer afgewerkt is.

En daar is 'O, devotion' dan. Tien nummers, elk een klein verhaaltje. Greens fantasie lijkt geen grenzen te kennen. In plaats van enkel de breekbaarheid van de liefde te bezingen, kiest ze voor een breder gamma. Zo schuwt de dood niet, in al zijn vormen, en biedt hem zelfs een platform. In 'Luis' vertelt ze bijvoorbeeld het (waargebeurde) verhaal van een man die gek is van begrafenissen, en dus ook elke ter aarde bestelling in zijn dorp bijwoont. In 'The Quiet' heeft ze het dan weer over de gewoonte om in huizen van oude mensen naar binnen te kijken, naar de oude mensen die naar buiten kijken. Origineel, dat wel.

Blijft de vraag: zal Liz Green de tand des tijds doorstaan? Wel, naast haar originele nummers, heeft ze nog één grote troef: haar stem. Green heeft een unieke stem, die doorleeft en echt klinkt, en echo's oproept van lang vervlogen tijden waarin zangeressen als Billie Holiday en Judy Garland elkaar vocaal de loef afstaken. Op een live weerzien met de Britse is het voorlopig nog even wachten (ze stond in januari al in Botanique) maar ondertussen kunnen we dan toch al genieten van 'O, devotion'.

 

Fiona Apple

Niet minder dan vijftien jaren deed Fiona Apple er over om drie platen uit te brengen, één voor één pareltjes. De laatste hiervan: ‘Extraordinary machine’ heeft ondertussen zijn kinderjaren overschreden. Van een nieuwkomer durven we dus al lang niet meer te dromen, al begint er in de verte eindelijk een lichtje op te flakkeren.

Maar eerst wat geschiedenis. Fiona Apple McAfee Maggart werd geboren op 13 september 1977 in New York. Als kind van een artistiek gezin (moeder was zangeres en vader acteerde in Sesamstraat) was ze voorbestemd om het te maken in het artistieke leven. Reeksen problemen en verdenkingen van anorexia maakten haar leven lastig, maar de muziek des te interessant.

Met haar debuutalbum 'Tidal' sleepte Fiona in 1998 een Grammy in de wacht. Mede dankzij de single 'Criminal' ging het album meer dan 2,5 miljoen keer over de toonbank. Noem haar wel geen alledaagse folkpop lady; dat bewijzen haar pakkende zangstijl en controversiële lyrics. Zo herinnert 'Sullen girl' aan het trauma dat ze opliep bij een verkrachting op haar twaalfde. Het kneedde haar tot een sterke persoonlijkheid die ook tijdens performances haar boekje te buiten durft te gaan, wat blijkt uit een speech op de MTV Awards. Familiaire problemen zorgden helaas voor het cancellen van een tour.

Ook de opvolger 'When the pawn...’ (1999), genoemd naar een artikel dat Fiona in een negatief daglicht zette, werd hooggeprezen bij de pers. De albumtitel was op dat moment de langste ooit. In 2007 deden onze Soulwaxbroertjes het echter nog beter. Opvallend zijn Fiona’s expressieve lyrics, zoals in de grote hit 'Fast as you can', tevens een eerste succes in de Britse hitlijsten. Met haar derde album ‘Extraordinary machine' (2005) verdween het commerciële succes. Door vele problemen en een uitgebluste Fiona liet de release bovendien meerdere jaren op zich wachten. Het resultaat deed de pers opnieuw zweven, met een Grammynominatie in de categorie 'Best pop vocal album' tot gevolg.

Volgens de CEO van Epic Music mogen fans zich stilaan opmaken voor nieuw materiaal. Een kleine Amerikaanse tournee werd reeds bevestigd, al hebben we nog bitter weinig over een nieuwe release vernomen. In 2010 verkondigde Fiona nochtans dat de nieuwe songs een hele uitdaging zijn om te zingen. Ons voorgevoel zegt dat we best wat geduld kunnen uitoefenen.